Чашм бигушо , сабк аз хоб гарон кун худ ро

چشم بگشا، سبک از خواب گران کن خود را

Бар ҳавои пои буна , тахт равон кун худ ро

بر هوا پای بنه، تخت روان کن خود را

намекунад кори лаби нон , лаби афсӯси ӣнҷо

می کند کار لب نان، لب افسوس اینجا

Лаб багаз , фориғ аз андеша нон кун худ ро

لب بگز، فارغ از اندیشه نان کن خود را

Гавҳари обила дар роҳи талаб рехта аст

گوهر آبله در راه طلب ریخته است

Қадамии пеш на , аз дида варон кун худ ро

قدمی پیش نه، از دیده وران کن خود را

Бар ҷавонӣ махӯр афсӯс дар анҷоми ҳаёт

بر جوانی مخور افسوس در انجام حیات

Бодаи куҳна ба дасти ор ва ҷавон кун худ ро

باده کهنه به دست آر و جوان کن خود را

Зрдрўиӣ , гул рӯй сабад ҳушёрӣ аст

زردرویی، گل روی سبد هشیاری است

намегулранг бикаш , лола ситон кун худ ро

می گلرنگ بکش، لاله ستان کن خود را

Агар аз ташнаи лабони гуҳари серобӣ

اگر از تشنه لبان گهر سیرابی

Саъй кун ҳамчуи садафи пок даҳон кун худ ро

سعی کن همچو صدف پاک دهان کن خود را

Шиква аз захми забон кардани мардум сабукӣ аст

شکوه از زخم زبان کردن مردم سبکی است

Қалъаи оҳанӣ аз гӯш гарон кун худ ро

قلعه آهنی از گوش گران کن خود را

намерасад файз ба ҳар кас ки буд файзи расон

می رسد فیض به هر کس که بود فیض رسان

Аз рухи тоза , баҳор дгарон кун худ ро

از رخ تازه، بهار دگران کن خود را

Баракат меравад аз ҳар чаҳ ба он чашм расед

برکت می رود از هر چه به آن چشم رسید

Зинҳор аз назари халқ ниҳон кун худ ро

زینهار از نظر خلق نهان کن خود را

Май хўрндт ба назари гуруснаи чашмони ҷаҳон

می خورندت به نظر گرسنه چشمان جهان

Чун шаби қадари ниҳон дар рамазон кун худ ро

چون شب قدر نهان در رمضان کن خود را

Соиби ин он ғазали мунсиф вақтаст ки гуфт

صائب این آن غزل منصف وقت است که گفت

Гарна ойӣнаи шӯй , оина дон кун худ ро

گرنه آیینه شوی، آینه دان کن خود را