Шонагар боз кунад зулфи грҳгирш ро

شانه گر باز کند زلف گرهگیرش را

Не ба нохун шаканд панҷаи тадбираш ро

نی به ناخن شکند پنجه تدبیرش را

Ҳар ки девонаи он зулф чу занҷир шавад

هر که دیوانه آن زلف چو زنجیر شود

Чарх дар гӯш кашад ҳалқаи занҷираш ро

چرخ در گوش کشد حلقه زنجیرش را

Гули хуршеди з ҳар зарра ба доман чӣанд

گل خورشید ز هر ذره به دامن چیند

Ҳар ки орад ба назари ҳасани ҷаҳонгираш ро

هر که آرد به نظر حسن جهانگیرش را

Дар ду олам шавад ангушти намо чун маи нав

در دو عالم شود انگشت نما چون مه نو

Лаби захмӣ ки бабўсад лаби шамшераш ро

لب زخمی که ببوسد لب شمشیرش را

Чун ҳадаф , гардани умед броФрохтаҳ ам

چون هدف، گردن امید برافراخته ام

То чу мижгон ба назари ҷои даҳуми тираш ро

تا چو مژگان به نظر جای دهم تیرش را

Аз шукри хандаи он Тифли дили олами сӯхт

از شکر خنده آن طفل دل عالم سوخت

Доя омехт ҳамоно ба шукри шераш ро

دایه آمیخت همانا به شکر شیرش را

Чаҳ диҳии пушт ба девори дарин хона ки ҳаст

چه دهی پشت به دیوار درین خانه که هست

Ҳар нафаси сӯратии ойӣнаи тасвираш ро

هر نفس صورتی آیینه تصویرش را

Санг кам май шимурди лаълу гуҳарро соиб

سنگ کم می شمرد لعل و گهر را صائب

Ба чаҳ аз роҳ барам чашму дили сайрашро ?

به چه از راه برم چشم و دل سیرش را؟