Нест ҳоҷати дидаи бони ҳасан итоб олуд ро

نیست حاجت دیده‌بان حسنِ عتاب‌آلود را

Давр бош аз худ буд ҳасан ҳиҷоб олуд ро

دور باش از خود بود حسن حجاب‌آلود را

Пушти ин теғи сияҳ тобаст аз дами тезтар

پشت این تیغِ سیه‌تاب است از دم تیزتر

Кист бинад хираи он мижгон хоб олуд ро

کیست بیند خیره آن مژگانِ خواب‌آلود را

Нӯши холисро буд дар чошнии омодаи неш

نوشِ خالص را بوَد در چاشنی آماده‌ نیش

Лиззати дигар буд лутф итоб олуд ро

لذتِ دیگر بود لطفِ عتاب‌آلود را

Дар мазоқаши шиша хушкаст оби зиндагӣ

در مذاقش شیشهٔ خشک است آبِ زندگی

Ҳар ки бӯсидааст лабҳои шароб олуд ро

هر که بوسیده است لب‌های شراب‌آلود را

намечакад об ( аз ) хати райҳони он оташи изор

می‌چکد آب [از] خطِ ریحانِ آن آتش‌عذار

Гар чаҳ борон нест абр офтоб олуд ро

گر‌چه باران نیست ابرِ آفتاب‌آلود را

Тан ба иқрор гуноҳ карда даҳ , осӯдаи шӯ

تن به اقرارِ گناهِ کرده ده، آسوده شو

Чанд гӯйии узрҳои изтироб олуд ро

چند گویی عذرهای اضطراب‌آلود را

Парда ғифлат шавад аз хобгоҳи нарм беш

پردهٔ غفلت شود از خوابگاهِ نرم بیش

Кӣ кунад бедори домани пой хоб олуд ро

کی کند بیدار دامن پایِ خواب‌آلود را

Роҳи ноҳамворро савҳон буд оҳистагӣ

راهِ ناهموار را سوهان بود آهستگی

По ба санг ояд зи ҳамворӣ шитоб олуд ро

پا به سنگ آید ز همواری شتاب‌آلود را

намекунад кӯтаҳи забони лофро равшандилӣ

می‌کند کوته زبانِ لاف را روشندلی

Кам буд партави чароғ моҳтоб олуд ро

کم بود پرتو چراغِ ماهتاب‌آلود را

Дида покаст соиби шарти арбоби назар

دیدهٔ پاک است صائب شرطِ اربابِ نظر

Чанд бар мусҳаф наҳй даст шароб олудро ?

چند بر مصحف نهی دستِ شراب‌آلود را؟