Аз изор ӯ бпушон дидаи умед ро

از عِذارِ او بپوشان دیدهٔ امید را

Ткмаҳ аз шабнам макун пероҳани хуршед ро

تکمه از شبنم مکن پیراهنِ خورشید را

Дар биҳишти офияти афтодам аз бе ҳосилӣ

در بهشتِ عافیت افتادم از بی حاصلی

Шуд ҳисорӣ бебарӣ аз санги Тифлони бед ро

شد حصاری بی بری از سنگِ طفلان بید را

Нур маънӣ медурахшад аз ҷабини лафзи ман

نورِ معنی می‌درخشد از جبینِ لفظِ من

Боли хФошӣ чаҳ сатторӣ кунад хуршед ро

بالِ خفاشی چه ستاری کند خورشید را

Ҷомро баҳри тнки зарфон ба давр андохта аст

جام را بهر تُنُک‌ظرفان به دور انداخته است

Ҳеҷ ҳақӣ нест бар дрёкшони ҷамшед ро

هیچ حقّی نیست بر دریاکشان جمشید را

Чун дили шаб май занами соиб бар оҳанги фиғон

چون دلِ شب می زنم صائب بر آهنگِ فغان

Май кшонм бар замин аз осмони ноҳид ро

می‌کشانم بر زمین از آسمان ناهید را