Ишқ созад зи ҳаваси поки дили одам ро

عشق سازد ز هوس پاک دل آدم را

Дузд чун шаҳна шавад амн кунад олам ро

دزد چون شحنه شود امن کند عالم را

Оби ҷонро чу гуҳар дар гиреҳ тан магузор

آب جان را چو گهر در گره تن مگذار

Чун гулу лола ба хуршеди расони шабнам ро

چون گل و لاله به خورشید رسان شبنم را

Дар висолем ва ҳамон хӯн ҷигар ме нӯшем

در وصالیم و همان خون جگر می نوشیم

Талхӣ аз дили набарди қурби ҳарами замзам ро

تلخی از دل نبرد قرب حرم زمزم را

Олам аз ҷой ба таъзими каломаши хезад

عالم از جای به تعظیم کلامش خیزد

Ҳар ки чун субҳи برارد ба таъаммули дам ро

هر که چون صبح برآرد به تأمل دم را

Роми оҳӯии ҳарами пой гронхўоб шавад

رم آهوی حرم پای گرانخواب شود

Чун ба дӯши афкании он зулфи хами андари хам ро

چون به دوش افکنی آن زلف خم اندر خم را

Қафас шер нагаштааст Нитсаатон ҳаргиз

قفس شیر نگشته است نیستان هرگز

Ишқ он нест ки бар ҳам назанад олам ро

عشق آن نیست که بر هم نزند عالم را

Шӯр ва ғавғо набӯд дар сафари аҳли назар

شور و غوغا نبود در سفر اهل نظر

Нест овоз даро қофилаи шабнам ро

نیست آواز درا قافله شبنم را

Зинати мардуми озода буд бе баррагӣ

زینت مردم آزاده بود بی برگی

Маҳзари ҷӯад буд дасти тиҳии ҳотам ро

محضر جود بود دست تهی حاتم را

Чаҳ хабар аз дили овора мо хоҳад дошт ?

چه خبر از دل آواره ما خواهد داشت؟

Масти нозӣ ки надорад хабари олам ро

مست نازی که ندارد خبر عالم را

Соиб аз шуълаи оҳи ту , ки равшани бодо !

صائب از شعله آه تو، که روشن بادا!

наметавон хонд шаби тори хати дарҳам ро

می توان خواند شب تار خط درهم را