Ваҳшатӣ дода зи авзоъи ҷаҳони дасти маро

وحشتی داده ز اوضاع جهان دست مرا

Ки ба занҷири ду зулфаш натавон басти маро

که به زنجیر دو زلفش نتوان بست مرا

Бас ки ошуфтаи зи савдои туам , ме гардад

بس که آشفته ز سودای توام، می گردد

Сафҳаи машқи ҷунун , оина дар дасти маро

صفحه مشق جنون، آینه در دست مرا

Дорам аз поси вафои силсила бар по , варна

دارم از پاس وفا سلسله بر پا، ورنه

Ман на онам ки ба занҷири тавон басти маро

من نه آنم که به زنجیر توان بست مرا

Гарчи чун обила бар ҳар кафи по бӯса задам

گرچه چون آبله بر هر کف پا بوسه زدم

Раҳравӣ нест дарин роҳ ки нишкаст маро

رهروی نیست درین راه که نشکست مرا

Домро шухии чашми ту зи ҳам май гусалад

دام را شوخی چشم تو ز هم می گسلد

Варна оҳӯи натавонади зи назари ҷусти маро

ورنه آهو نتواند ز نظر جست مرا

Ду ҷаҳони риштаи шерозаи з ман ме талабед

دو جهان رشته شیرازه ز من می طلبید

Буд рӯзӣ ки сари зулфи ту дар дасти маро

بود روزی که سر زلف تو در دست مرا

Теғи ман ҷавҳар худ кард зи ғайрати зоҳир

تیغ من جوهر خود کرد ز غیرت ظاهر

Чарх ҳар чанд ки бардошт ба як дасти маро

چرخ هر چند که برداشت به یک دست مرا

Хомшӣ дорадам аз мардуми каҷи баҳси эмин

خامشی داردم از مردم کج بحث ایمن

Нест чун моҳии лаби бастаи ғами шасти маро

نیست چون ماهی لب بسته غم شست مرا

Оем аз хок ба маҳшар чу сабуи даст ба дӯш

آیم از خاک به محشر چو سبو دست به دوش

Гар чунин гардиши чашм ту кунад масти маро

گر چنین گردش چشم تو کند مست مرا

Чун миёни ман ва ӯ даст диҳад ҷамъият ?

چون میان من و او دست دهد جمعیت؟

Ки ба даст омаданаш май барад аз дасти маро

که به دست آمدنش می برد از دست مرا

Хок дар коса душман кунад афтодагӣам

خاک در کاسه دشمن کند افتادگیم

Нақши бандад ба замин ҳар ки кунад пасти маро

نقش بندد به زمین هر که کند پست مرا

Сарви озодаи ман ваҳшат аз об ва гул дошт

سرو آزاده من وحشت از آب و گل داشت

Кард ҳайронии рафтор ту побаст маро

کرد حیرانی رفتار تو پابست مرا

Тарафӣ нест ҷузи ойӣнаи маро чун тӯтӣ

طرفی نیست جز آیینه مرا چون طوطی

Ҳам манам соиб агар ҳам суханӣ ҳаст маро

هم منم صائب اگر هم‌سخنی هست مرا