Ҳар нафаси тозаи гулӣ зеб канораст маро
هر نفس تازه گلی زیبِ کنارست مرا
Доим аз ҷӯши сухан , ҷӯш баҳораст маро
دایم از جوشِ سخن، جوشِ بهارست مرا
Камари ваҳдат ман нест биҷузи ҳалқаи фикр
کمرِ وحدتِ من نیست بجز حلقهٔ فکر
Чун сари ғунча ба зонуи сар ва кораст маро
چون سرِ غنچه به زانو سر و کارست مرا
Номи Мансури ман аз фикр баландӣ гирад
نامِ منصورِ من از فکر بلندی گیرد
Сари зонуии таъаммул , сар дораст маро
سرِ زانوی تأمل، سرِ دارست مرا
намечакад хӯн чу кабоб аз сухани рангинам
می‌چکد خون چو کباب از سخنِ رنگینم
Сина аз нохун андеша фигораст маро
سینه از ناخنِ اندیشه فگارست مرا
Рӯй дил бар сари гуфтори маро май орад
روی دل بر سرِ گفتار مرا می‌آرد
Ҳар чаҳ ҷузи дил буд ойӣна тораст маро
هر چه جز دل بود آیینهٔ تارست مرا
Чун шарар нест марои кор ба ҳар трдомн
چون شرر نیست مرا کار به هر تردامن
Суҳбати сӯхтагони боғ ва баҳораст маро
صحبتِ سوختگان باغ و بهارست مرا
Сояи шаҳр буд бар дили ман кӯҳи гарон
سایهٔ شهر بود بر دلِ من کوهِ گران
Домани дашти ҷунун , доман ёраст маро
دامنِ دشتِ جنون، دامنِ یارست مرا
намешавад аз нафаси субҳ , чароғами хомӯш
می‌شود از نفسِ صبح، چراغم خاموش
Сайқали оинаи дил , шаб тораст маро
صیقلِ آینهٔ دل، شبِ تارست مرا
Нест дар оинаам нақш дигар ҷузи рухи дӯст
نیست در آینه‌ام نقشِ دگر جز رخِ دوست
Чашм бар ҳарчӣ фитад рӯй нигораст маро
چشم بر هرچه فتد رویِ نگارست مرا
Накунад доираи айши маро бе паргор
نکند دایرهٔ عیش مرا بی‌پرگار
Нуқтаи дил ки чу марказ ба қарораст маро
نقطهٔ دل که چو مرکز به قرارست مرا
Соғарӣ дар хур ман нест дарин майкада ҳо
ساغری در خورِ من نیست درین میکده‌ها
Варна тасбеҳи риё ҳалқа мораст маро
ورنه تسبیحِ ریا حلقهٔ مارست مرا
Гар чаҳ пари гул буд аз гиряи ман домани дашт
گر‌چه پر گل بود از گریهٔ من دامنِ دشت
Ризқ , чун обила аз нашутур хораст маро
رزق، چون آبله از نِشترِ خارست مرا
наме тавонам ба дағо кард ҳарифонро мот
می‌توانم به دَغا کرد حریفان را مات
Монеъи роҳзанӣ , роҳ қимораст маро
مانعِ راهزنی، راهِ قمارست مرا
Оҳ азон рӯз ки аз парда барояд соиб
آه ازان روز که از پرده برآید صائب
Нағмаҳоӣ ки гиреҳ дар раг тораст маро
نغمه‌هایی که گره در رگِ تارست مرا