Нафаси сӯхтаи равшангар ҷонаст маро

نفس سوخته روشنگر جان است مرا

Чун шарар , зиндагӣ аз сӯхтагонаст маро

چون شرر، زندگی از سوختگان است مرا

Дил савдо задаам ҷӯш баҳорон дорад

دل سودا زده ام جوش بهاران دارد

Чеҳра аз дард агар барг хазонаст маро

چهره از درد اگر برگ خزان است مرا

Бихўдии гирди малол аз дил ман ме шавед

بیخودی گرد ملال از دل من می شوید

Рафтани дил ба назари об равонаст маро

رفتن دل به نظر آب روان است مرا

Гарчи афтодаам аммо пай бардоштанам

گرچه افتاده‌ام اما پی برداشتنم

Ҳар ки қад рост кунад тир ва синонаст маро

هر که قد راست کند تیر و سنان است مرا

Гардиши чарх маҳоласт маро пер кунад

گردش چرخ محال است مرا پیر کند

Ҳиммати пери Муғон , бахт ҷавонаст маро

همت پیر مغان، بخت جوان است مرا

Натавон шаст ба ҳар сайди кушодан , варна

نتوان شست به هر صید گشادن، ورنه

Оҳ тирӣаст ки доим ба камонаст маро

آه تیری است که دایم به کمان است مرا

намекунад силсилаи умри абадро кӯтоҳ

می کند سلسله عمر ابد را کوتاه

Гиреҳӣ чанд ки дар ришта ҷонаст маро

گرهی چند که در رشته جان است مرا

Дар сафари одати сайлоб баҳорон дорам

در سفر عادت سیلاب بهاران دارم

Сахтии роҳи талаб , санг Фсонаст маро

سختی راه طلب، سنگ فسان است مرا

Дар харидории дарди ту ба ҷон бе тобам

در خریداری درد تو به جان بی تابم

Варна Юсуф ба зари қалб гаронаст маро

ورنه یوسف به زر قلب گران است مرا

Нест чун сарв , маро бесамарӣ бар дили бор

نیست چون سرو، مرا بی ثمری بر دل بار

Ки зи осеби хазони хат амонаст маро

که ز آسیب خزان خط امان است مرا

Об аз дидаи хуршеди кушояди соиб

آب از دیده خورشید گشاید صائب

Дар дили ойӣнаи изорӣ ки ниҳонаст маро

در دل آیینه عذاری که نهان است مرا