Дили прихонаҳи он рӯй чу моҳаст маро

دل پریخانه آن روی چو ماه است مرا

Юсуфӣ дар бен ҳар мӯӣ ба чоҳаст маро

یوسفی در بن هر موی به چاه است مرا

Оҳи ман чун илми субҳ қиёмат нашавад ?

آه من چون علم صبح قیامت نشود؟

Алифи қомат ӯ сархат оҳаст маро

الف قامت او سرخط آه است مرا

Ҳамчуи Кебекӣ ки фитад сояи шоҳин ба сараш

همچو کبکی که فتد سایه شاهین به سرش

Дили саросема азон пар кулоҳаст маро

دل سراسیمه ازان پر کلاه است مرا

Бо кулоҳ намад аз ҳар ду ҷаҳони озодам

با کلاه نمد از هر دو جهان آزادم

Сояи боли ҳумои бахт сиёҳаст маро

سایه بال هما بخت سیاه است مرا

Чун қалам , гоми нахустин , нафасам сӯхта аст

چون قلم، گام نخستین، نفسم سوخته است

Дар раҳи шавқи куҷои фурсат оҳаст маро ?

در ره شوق کجا فرصت آه است مرا؟

намечакад хӯн чу кабоб аз нафаси даъвии ман

می چکد خون چو کباب از نفس دعوی من

Бо чунин сӯз чаҳ ҳоҷат ба гувоҳаст маро ?

با چنین سوز چه حاجت به گواه است مرا؟

Ҷурми айёми хиради қобил бахшӣдан нест

جرم ایام خرد قابل بخشیدن نیست

Варна бо ишқ чаҳ пурвой гуноҳаст маро ?

ورنه با عشق چه پروای گناه است مرا؟

Аз тамошои ту эй мояи умеди ҷаҳон

از تماشای تو ای مایه امید جهان

Ғайри афсӯс чаҳ дар даст нигоҳаст маро ?

غیر افسوس چه در دست نگاه است مرا؟

Манзили ишқ чу хуршед буд по ба рикоб

منزل عشق چو خورشید بود پا به رکاب

Варна соиб чаҳ ғам аз даврӣ роҳаст маро ?

ورنه صائب چه غم از دوری راه است مرا؟