Нола ман мезанад нохун ба дили ноҳид ро

نالهٔ من می‌زند ناخن به دل ناهید را

Гиряи ман тоза рӯ дорад гули хуршед ро

گریهٔ من تازه رو دارد گلِ خورشید را

Хат озодӣаст аз аҳли тамаъ , бе ҳосилӣ

خطِ آزادی است از اهلِ طمع، بی حاصلی

Уқдаи пайванд дар дил нест сарву бед ро

عقدهٔ پیوند در دل نیست سرو و بید را

Номи шоҳон аз асар дар давр мебошад мудом

نامِ شاهان از اثر در دور می‌باشد مدام

Ҷом медорад баланд , овозаи ҷамшед ро

جام می دارد بلند، آوازهٔ جمشید را

Кавкаби иқболу давлати шӯхи чашм афтода аст

کوکبِ اقبال و دولت شوخ‌چشم افتاده است

Машриқи дигар буд ҳар субҳдами хуршед ро

مشرقِ دیگر بود هر صبحدم خورشید را

Дурбинӣ каз моли шодмонӣ огаҳ аст

دوربینی کز مآلِ شادمانی آگه است

Теғ заҳролӯд медонад ҳилоли ид ро

تیغِ زهرآلود می‌داند هلالِ عید را