Чун кушояди зи чамани хотири ношоди маро ?

چون گشاید ز چمن خاطر ناشاد مرا؟

Ҳаст гулбун ба назар , хонаи сайёди маро

هست گلبن به نظر، خانه صیاد مرا

То шуд аз илми назари шамъи саводами равшан

تا شد از علم نظر شمع سوادم روشن

Ҷунбиш ҳар мижа шуд силии устоди маро

جنبش هر مژه شد سیلی استاد مرا

Борҳо аз сухани хеш ба чоҳи афтодам

بارها از سخن خویش به چاه افتادم

Ҳамчуи Юсуфи сад азин воқеа афтод маро

همچو یوسف صد ازین واقعه افتاد مرا

Нохуни рашки ҷигари ковтар аз шамшераст

ناخن رشک جگر کاوتر از شمشیرست

Панҷаи шер буд сояи шамшоди маро

پنجه شیر بود سایه شمشاد مرا

Пардаи ганҷ маҳоласт ки вайрон монад

پرده گنج محال است که ویران ماند

Хизр дар роҳ худо мекунад ободи маро

خضر در راه خدا می‌کند آباد مرا

Ҳар чаҳ аз пеш назар рафт ба ёдаши оранд

هر چه از پیش نظر رفت به یادش آرند

Ёрб он рӯзи мабодо ки кунӣ ёди маро !

یارب آن روز مبادا که کنی یاد مرا!

Сари тасхири ғизолон сбксирм нест

سر تسخیر غزالان سبکسیرم نیست

Мӯӣ бар сар набӯд хонаи сайёди маро

موی بر سر نبود خانه صیاد مرا

Талхӣ аз заҳру ҳаловати зи шукр матлӯб аст

تلخی از زهر و حلاوت ز شکر مطلوب است

Душмани он ба ки ба хӯбӣ накунад ёди маро

دشمن آن به که به خوبی نکند یاد مرا

Ман на он риштаи сар дар гуми чархами соиб

من نه آن رشته سر در گم چرخم صائب

Ки кушодӣ шавад аз нохуни наққоди маро

که گشادی شود از ناخن نقاد مرا