Он ки сӯзи ҷигару дида тар дод маро

آن که سوز جگر و دیده تر داد مرا

Ҳамчуи шамъ аз тани худ зод сафар дод маро

همچو شمع از تن خود زاد سفر داد مرا

Қатъи пайванди азин сабзи чамани мушкил буд

قطع پیوند ازین سبز چمن مشکل بود

Хиҷлат бе самарии барг сафар дод маро

خجلت بی ثمری برگ سفر داد مرا

Ишқи рӯзӣ ки расониди марои хона ба об

عشق روزی که رسانید مرا خانه به آب

Чашмтар ғӯта ба дарёӣ гуҳар дод маро

چشم تر غوطه به دریای گهر داد مرا

Чун ба фарёди ман он сарв хиромон нарасед

چون به فریاد من آن سرو خرامان نرسید

Зин чаҳ ҳосил ки чу гули зар ба сипар дод маро ?

زین چه حاصل که چو گل زر به سپر داد مرا؟

Гашт то риштаи ман бегиреҳ аз ҳамворӣ

گشت تا رشته من بی گره از همواری

Раҳ ба дили сбҳаҳи зи сад роҳгзор дод маро

ره به دل سبحه ز صد راهگذار داد مرا

Чаҳ шикоят кунам аз заъфи басар дар перӣ ?

چه شکایت کنم از ضعف بصر در پیری؟

Ки басирати ивази нур басар дод маро

که بصیرت عوض نور بصر داد مرا

Қисмати Юсуф беҷурм нашуд аз ихвон

قسمت یوسف بی جرم نشد از اخوان

Гӯшмолӣ ки дарин аҳд ҳунар дод маро

گوشمالی که درین عهد هنر داد مرا

Кӯи димоғӣ ки барорам зи гиребони сари хеш ?

کو دماغی که برآرم ز گریبان سر خویش؟

Ман гирифтам ки фалаки афсар зар дод маро

من گرفتم که فلک افسر زر داد مرا

Аз дил сахт надодааст замини қорун ро

از دل سخت نداده است زمین قارون را

Хокмолӣ ки дарин давр ҳунар дод маро

خاکمالی که درین دور هنر داد مرا

Рехт ҳар кас ба раҳами хори зи хасмӣ чун барқ

ریخت هر کس به رهم خار ز خصمی چون برق

Соиб аз бе басарии бол дигар дод маро

صائب از بی بصری بال دگر داد مرا