Ончунон ишқи ту бдхўӣ баровард маро

آنچنان عشق تو بدخوی برآورد مرا

Ки тасаллӣ ба ду олам натавон кард маро

که تسلی به دو عالم نتوان کرد مرا

Манам он доғ ки аз субҳи азал парварда аст

منم آن داغ که از صبح ازل پرورده است

Дар саропардаи дил , ишқи ҷавонмарди маро

در سراپرده دل، عشق جوانمرد مرا

Талхии марг ба комам май лаб ширин аст

تلخی مرگ به کامم می لب شیرین است

Бас ки кардааст ҷаҳони ҳодисаи пурвирди маро

بس که کرده است جهان حادثه پرورد مرا

Нест андешаам аз хоби адам , май тарсам

نیست اندیشه ام از خواب عدم، می ترسم

Ки фаромӯш шавад чошнии дарди маро

که فراموش شود چاشنی درد مرا

Арақи ғайрати пешонии хуршедами ман

عرق غیرت پیشانی خورشیدم من

Нафаси субҳ қиёмат накунад сарди маро

نفس صبح قیامت نکند سرد مرا

Дар биёбони таваккули манам он хори ятем

در بیابان توکل منم آن خار یتیم

Ки ба сад хӯни ҷигари обилаи пурвирди маро

که به صد خون جگر آبله پرورد مرا

Гар чу хуршед ба худ теғи занами маъзӯрам

گر چو خورشید به خود تیغ زنم معذورم

Тарафӣ нест дарин олами номарди маро

طرفی نیست درین عالم نامرد مرا

Гул начедам ба умеди самар аз ёру фалак

گل نچیدم به امید ثمر از یار و فلک

Бозе кард ки аз ҳар ду баровард маро

بازیی کرد که از هر دو برآورد مرا

Буд ҳар зарраи ман дар кафи бодии соиб

بود هر ذره من در کف بادی صائب

Солҳо гашти фалак то ба ҳам оварад маро

سالها گشت فلک تا به هم آورد مرا