Тангдастӣ рост созад нафаси каҷи рафтор ро

تنگدستی راست سازد نفسِ کج‌رفتار را

Печу тоб аз вусъат раҳ мефазояд мор ро

پیچ و تاب از وسعتِ ره می‌فزاید مار را

Як ҷӯ аз дили дард диданҳои расмӣ барнадошт

یک جو از دل‌دردِ دیدن‌های رسمی برنداشت

Пурсиши зоҳир гаронтар мекунад бемор ро

پرسشِ ظاهر گرانتر می‌کند بیمار را

Аз сар хон тиҳии сарпӯши як ҷониб кунад

از سرِ خوانِ تهی سرپوش یک‌ جانب کند

Ҳар сабки мағзӣ ки бар сари каҷ наад дастор ро

هر سبک‌مغزی که بر سر کج نهد دستار را

Аз насиҳати каҷ ниҳодон барнагарданд аз каҷӣ

از نصیحت کج‌نهادان برنگردند از کجی

Рост натавон кард чун моил шавад , девор ро

راست نتوان کرد چون مایل شود، دیوار را

Дар азобами бас ки чун ойӣна аз нодӣданӣ

در عذابم بس که چون آیینه از نادیدنی

Ояи раҳмати шуморами сабзаи зангор ро

آیهٔ رحمت شمارم سبزهٔ زنگار را

Кард яксарро адо дар рӯзгори бахти мо

کرد یکسر را ادا در روزگارِ بختِ ما

Буд ҳар хоби қазои давлати бедор ро

بود هر خواب قضایی دولتِ بیدار را

Буии гул дар узрхоҳӣ аз чамани беруни давид

بوی گل در عذرخواهی از چمن بیرون دوید

Боғбонгар баст бар рӯем дар гулзор ро

باغبان گر بست بر رویم درِ گلزار را

Кард аз доғи азизони синаи ?утро лолаи зор

کرد از داغِ عزیزان سینه‌ات را لاله‌زار

Дӯст май дории ҳамон ин олами ғаддор ро

دوست می‌داری همان این عالمِ غدّار را

Аз садафи сад ташнаи лабро сар ба ҷонаш ме диҳад

از صدف صد تشنه‌لب را سر به جانش می‌دهد

Баҳр агар сероб созад абри гавҳарбор ро

بحر اگر سیراب سازد ابرِ گوهربار را

Оби кавсари ҷилваи мавҷи саробӣ беш нест

آبِ کوثر جلوهٔ موجِ سرابی بیش نیست

Дар биёбони қиёмати ташнаи дидор ро

در بیابانِ قیامت تشنهٔ دیدار را

Барқарори дил буд соиби мадори даври айш

برقرارِ دل بود صائب مدارِ دورِ عیش

Нест ғайр аз нуқтаи дили маркази ин паргор ро

نیست غیر از نقطهٔ دل مرکز این پرگار را