намекунад вақти хуш аз умри барӯманди маро

می کند وقت خوش از عمر برومند مرا

Хӯнии вақт , буд хӯнии фарзанди маро

خونی وقت، بود خونی فرزند مرا

Нахли танҳои ман мива фаровон дорад

نخل تنهایی من میوه فراوان دارد

Нест чун бе самарони ҳоҷати пайванди маро

نیست چون بی ثمران حاجت پیوند مرا

Баҳру кон дар назарам чашм тарасту лаби хушк

بحر و کان در نظرم چشم ترست و لب خشک

Рафта то пой ба ганҷ аз дил хурсанд маро

رفته تا پای به گنج از دل خرسند مرا

Талху ширини ҷаҳон дар назарам яксон аст

تلخ و شیرین جهان در نظرم یکسان است

Зҳрчшмаст гуворо чу шикарханди маро

زهرچشم است گوارا چو شکرخند مرا

Сад биёбони зи ғизолони Роми ман дар пеш аст

صد بیابان ز غزالان رم من در پیش است

Ҳамчу маҷнӯн натавон кард нзрбнди маро

همچو مجنون نتوان کرد نظربند مرا

Нафаси сард , пар ва бол шавад оташ ро

نفس سرد، پر و بال شود آتش را

Ҳаст муҳтоҷ ба банди он ки диҳад панди маро

هست محتاج به بند آن که دهد پند مرا

Донаи сӯхтаи ҷуз оҳ надорад самарӣ

دانه سوخته جز آه ندارد ثمری

Накунад абри гуҳарбори барӯманди маро

نکند ابر گهربار برومند مرا

Шодам аз бе барии хеши дарин боғ чу сарв

شادم از بی بری خویش درین باغ چو سرو

Ки ба хотир гиреҳӣ нест зи пайванди маро

که به خاطر گرهی نیست ز پیوند مرا

Нест ҷузи покии домани гунаҳам чун маи Миср

نیست جز پاکی دامن گنهم چون مه مصر

Кӯи азизӣ ки бурун оварад аз банди маро ?

کو عزیزی که برون آورد از بند مرا؟

Дидаам оқибати аҳли ҳунарро соиб

دیده ام عاقبت اهل هنر را صائب

Натавон кард ба таълими ҳунарманди маро

نتوان کرد به تعلیم هنرمند مرا