То дил аз рӯй ту шуд матлаъи анвори маро

تا دل از روی تو شد مطلع انوار مرا

Чашм хуршед шавад хираи зи рухсори маро

چشم خورشید شود خیره ز رخسار مرا

Бенасибаст зи ман дидаи зоҳирбинон

بی نصیب است ز من دیده ظاهربینان

наметавон ёфт ба нури дили бедори маро

می توان یافت به نور دل بیدار مرا

Ҳаст бар хотири ман дидани ғмхўори гарон

هست بر خاطر من دیدن غمخوار گران

Варна кӯҳи ғам ӯ нест ба дили бори маро

ورنه کوه غم او نیست به دل بار مرا

Дар сияҳи рӯе азон гаштаам ангушти намо

در سیه رویی ازان گشته ام انگشت نما

Ки сар омад чу қалами умр ба гуфтори маро

که سر آمد چو قلم عمر به گفتار مرا

Чун кунам пеши табибон дигар дасти дароз ?

چون کنم پیش طبیبان دگر دست دراز؟

Ноз исоаст гарон бар дили бемори маро

ناز عیسی است گران بر دل بیمار مرا

Аз кафи даст агар мӯӣ бурун ме ояд

از کف دست اگر موی برون می آید

намерасад даст ба мӯии камари ёри маро

می رسد دست به موی کمر یار مرا

Сарви озоди турои дидаи бадбӣни мрсод

سرو آزاد ترا دیده بدبین مرساد

Ки ба ҳар ҷилва кунад тозаи гирифтори маро

که به هر جلوه کند تازه گرفتار مرا

Ҳалқае май занам аз давр бар он дар соиб

حلقه ای می زنم از دور بر آن در صائب

Боғбонгар надиҳади роҳ ба гулзори маро

باغبان گر ندهد راه به گلزار مرا