Аз гулистон нашавад ғунчаи дили бози маро

از گلستان نشود غنچه دل باز مرا

Панҷаи сарв буд чнгли шаҳбози маро

پنجه سرو بود چنگل شهباز مرا

наме тавон нола шунид аз кафи хокистари ман

می توان ناله شنید از کف خاکستر من

Нашавад сӯхтагии серумаи овози маро

نشود سوختگی سرمه آواز مرا

Парда соз шавад на фалак аз нолаи ман

پرده ساز شود نه فلک از ناله من

Надиҳади серумагар он чашми Фсўнсози маро

ندهد سرمه گر آن چشم فسونساز مرا

Заҳмати оинаи ман мадае равшангар

زحمت آینه من مده ای روشنگر

Дил сияҳ мешавад аз миннати пардози маро

دل سیه می شود از منت پرداز مرا

Охроломри ънондорӣ ман хоҳад кард

آخرالامر عنانداری من خواهد کرد

Шаҳсаворӣ ки Аннан дод зи оғози маро

شهسواری که عنان داد ز آغاز مرا

Дафтари болу париши туъма миқроз шавад

دفتر بال و پرش طعمه مقراض شود

Он ки афканди зи сари риштаи парвози маро

آن که افکند ز سر رشته پرواز مرا

Сабри чандон ки дар хона ба рӯем бандад

صبر چندان که در خانه به رویم بندد

Кашиш дил кашад аз хонаи буруни бози маро

کشش دل کشد از خانه برون باز مرا

Гӯш бар бонги ҳам овоз надорам соиб

گوش بر بانگ هم آواز ندارم صائب

Бас буд зи аҳли сухани хомаи ҳам овози маро

بس بود ز اهل سخن خامه هم آواز مرا