намекунад гарми талаби шуълаи овози маро

می کند گرم طلب شعله آواز مرا

намешавад замзамаи болу пари парвози маро

می شود زمزمه بال و پر پرواز مرا

Серумаи хомшии ман буд аз танҳоӣ

سرمه خامشی من بود از تنهایی

намешавад нолаи ду болои зи ҳам овози маро

می شود ناله دو بالا ز هم آواز مرا

Он қадри тнгдл аз нақши пару боли худам

آنقدر تنگدل از نقش پر و بال خودم

Ки маи ид буд чнгли шаҳбози маро

که مه عید بود چنگل شهباز مرا

намекунад масти марои нолаи мурғони чаман

می کند مست مرا ناله مرغان چمن

Буд аз нағмаи рангин май Ширози маро

بود از نغمه رنگین می شیراز مرا

Манам он доира бесару по чун гардун

منم آن دایره بی سر و پا چون گردون

Ки хабар нест зи анҷому зи оғози маро

که خبر نیست ز انجام و ز آغاز مرا

Натаровад зи лабам чун лаби паймонаи сухан

نتراود ز لبم چون لب پیمانه سخن

Нашавад бе хабарии парда дар рози маро

نشود بی خبری پرده در راز مرا

Бори миннат ба дили равшан шамъаст гарон

بار منت به دل روشن شمع است گران

Бештари даст ҳимоят газад аз гази маро

بیشتر دست حمایت گزد از گاز مرا

Задаам меҳр хамӯшӣ ба лаби худ соиб

زده ام مهر خموشی به لب خود صائب

Нест парвои зи сухани чинии ғаммози маро

نیست پروا ز سخن چینی غماز مرا