Чун май куҳна чаҳ шуд гар набӯд ҷӯши маро ?

چون می کهنه چه شد گر نبود جوش مرا؟

Шӯри сад базм буд дар лаби хомӯши маро

شور صد بزم بود در لب خاموش مرا

Май кашами тӯҳмати саҷҷодаи тазвир аз халқ

می کشم تهمت سجاده تزویر از خلق

Гарчи фарсӯда шуд аз бори сабуи дӯши маро

گرچه فرسوده شد از بار سبو دوش مرا

Ҷӯш бе тобии ман чун дили дарё зотӣ аст

جوش بی تابی من چون دل دریا ذاتی است

Оризӣ нест чу хами синаи пари ҷӯши маро

عارضی نیست چو خم سینه پر جوش مرا

Баҳрро кард ниҳон дар таҳи сарпӯши ҳубоб

بحر را کرد نهان در ته سرپوش حباب

Он ки зад меҳри адаб бар лаби хомӯши маро

آن که زد مهر ادب بر لب خاموش مرا

Қадарами ин бас ки з хотир нарӯм паши назар

قدرم این بس که ز خاطر نروم پش نظر

Ман ки бошам ки насозанд фаромӯши маро ?

من که باشم که نسازند فراموش مرا؟

Шуд зи бедории ман субҳи қиёмати навмед

شد ز بیداری من صبح قیامت نومید

Барад аз бас ки тамошои ту аз ҳуши маро

برد از بس که تماشای تو از هوش مرا

То сабуӣ ки дарин майкада бар ҷо мондааст ?

تا سبوی که درین میکده بر جا مانده است؟

Ки радо ҳар нафасӣ мефитад аз дӯши маро

که ردا هر نفسی می فتد از دوش مرا

Чашми ман волаи мӯии қалам наққош аст

چشم من واله موی قلم نقاش است

НФрибд ба хату хол , биногваши маро

نفریبد به خط و خال، بناگوش مرا

То дарин боғ чу гул чашм гушӯдам соиб

تا درین باغ چو گل چشم گشودم صائب

намеравад умр ба хамёзаи оғӯши маро

می رود عمر به خمیازه آغوش مرا