Ҳуш нагузошт ба сари он лаб май нӯши маро

هوش نگذاشت به سر آن لب می نوش مرا

Бо чунон ҳуши рибоӣ чаҳ кунад ҳуши маро ?

با چنان هوش ربایی چه کند هوش مرا؟

Гар бадоне чаҳ қадари ташнаи дидори туам

گر بدانی چه قدر تشنه دیدار توام

Хоҳӣ омад арақ олуд ба оғӯши маро

خواهی آمد عرق آلود به آغوش مرا

Шӯри ишқу намаки ҳасани глўсўзми ман

شور عشق و نمک حسن گلو سوزم من

Нест мумкин ки тавон кард фаромӯши маро

نیست ممکن که توان کرد فراموش مرا

На чунон гарм шуд аз оташи гули синаи ман

نه چنان گرم شد از آتش گل سینه من

Ки дами сарди хазони афканд аз ҷӯши маро

که دم سرد خزان افکند از جوش مرا

Даст бастааст калид дар ганҷинаи ман

دست بسته است کلید در گنجینه من

Май кушояди гиреҳ аз дили лаби хомӯши маро

می‌گشاید گره از دل، لب خاموش مرا

Шаби зулфи сияҳи афсонаи хобам шуда буд

شبِ زلفِ سیه، افسانه خوابم شده بود

Сохт бедори дили он субҳи биногваши маро

ساخت بیدار دل آن صبح بناگوش مرا

Манам он фохтаи соиб ки з худ дорад давр

منم آن فاخته صائب که ز خود دارد دور

Дар таҳи перҳани он сарви қбопўши маро

در ته پیرهن آن سرو قباپوش مرا