Дил сияҳ шуд зи сияҳи хонаи афлоки маро

دل سیه شد ز سیه خانه افلاک مرا

Кӣ буд оинаи зин занг шавад поки маро ?

کی بود آینه زین زنگ شود پاک مرا؟

Гиреҳи он рӯз шавад боз чу шабнами зи дилам

گره آن روز شود باز چو شبنم ز دلم

Ки ба хуршеди расонади назари поки маро

که به خورشید رساند نظر پاک مرا

Уқдаи ток фузун мешавад аз гиряи ток

عقده تاک فزون می شود از گریه تاک

Магар аз оҳи кушояди дили ғамноки маро

مگر از آه گشاید دل غمناک مرا

Чун ҷарас гарчи нёсуд забонами зи фиғон

چون جرس گرچه نیاسود زبانم ز فغان

Нашуд аз нолаи тиҳӣ , синаи сад чоки маро

نشد از ناله تهی، سینه صد چاک مرا

То серуми гарми зи майхонаи ваҳдат шуда аст

تا سرم گرم ز میخانه وحدت شده است

Гардиши ҷом буд гардиши афлоки маро

گردش جام بود گردش افلاک مرا