Ошноӣ ба касе нест дарин хонаи маро

آشنایی به کسی نیست درین خانه مرا

Назар аз ҷамъ ба шамъаст чу парвонаи маро

نظر از جمع به شمع است چو پروانه مرا

Дорам аз дидаи бади поси туҳидастии худ

دارم از دیده بد پاس تهیدستی خود

Чашм бар ганҷ гуҳар нест зи вайронаи маро

چشم بر گنج گهر نیست ز ویرانه مرا

Хоки ин хонаи вайрон шудаи домнгирст

خاک این خانه ویران شده دامنگیرست

Варна дилбастагӣӣ нест ба ин хонаи маро

ورنه دلبستگیی نیست به این خانه مرا

Брнёими зи қафас ,гар қафасамро шикананд

برنیایم ز قفس، گر قفسم را شکنند

Реша чун дом давонидааст ба дили донаи маро

ریشه چون دام دوانده است به دل دانه مرا

На чунон чашми ман аз ашки нмксўд шуда аст

نه چنان چشم من از اشک نمکسود شده است

Ки шавад хоб , гаронсанг ба афсонаи маро

که شود خواب، گرانسنگ به افسانه مرا

Чаҳ биҳиштӣаст ки дар олами пар ваҳшат нест

چه بهشتی است که در عالم پر وحشت نیست

Ошноӣ ба ҷуз аз маънии бегонаи маро

آشنایی به جز از معنی بیگانه مرا

Гиреҳ аз хотири ман гардиш соғар нагушӯд

گره از خاطر من گردش ساغر نگشود

Чаҳ кушодӣ шавад аз сбҳаҳи сад донаи маро ?

چه گشادی شود از سبحه صد دانه مرا؟

Чаҳ ғубор аз дили ман каъба ба замзам шавед ?

چه غبار از دل من کعبه به زمزم شوید؟

Дардисар кам нашуд аз сандали бтхонаҳи маро

دردسر کم نشد از صندل بتخانه مرا

Накунад шабнами гули реги равонро сероб

نکند شبنم گل ریگ روان را سیراب

Натавон сайри з ме сохт ба паймонаи маро

نتوان سیر ز می ساخت به پیمانه مرا

Миннат рӯй замин май кашам аз риштаи ашк

منت روی زمین می کشم از رشته اشک

Ки расонид ба он гавҳари икдонаҳи маро

که رسانید به آن گوهر یکدانه مرا

Садаф аз ташнаи гавҳари набарди ташнаи лабӣ

صدف از تشنه گوهر نبرد تشنه لبی

Дил тасаллӣ нашуд аз каъбау бтхонаҳи маро

دل تسلی نشد از کعبه و بتخانه مرا

Об то ҳаст , ба хушкӣ натавон киштии баст

آب تا هست، به خشکی نتوان کشتی بست

Монеъи тавба буд гиряи мастонаи маро

مانع توبه بود گریه مستانه مرا

То зи сӯрат раҳам афтод ба маънии соиб

تا ز صورت رهم افتاد به معنی صائب

Диўлохӣ ба назари гашти прихонаҳи маро

دیولاخی به نظر گشت پریخانه مرا