Тоза дорад дили ман хору хаси мижгон ро

تازه دارد دل من خار و خس مژگان را

Ин суфолӣаст ки сероб кунад райҳон ро

این سفالی است که سیراب کند ریحان را

Поси дили дор ки то дона нагардад сарсабз

پاس دل دار که تا دانه نگردد سرسبز

Наравад қатраи обӣ ба гулӯи деҳқон ро

نرود قطره آبی به گلو دهقان را

Нақди эҳсони фалаки ҳамсафар симоб аст

نقد احسان فلک همسفر سیماب است

Паҳн чун субҳ ба дарюза макун домон ро

پهن چون صبح به دریوزه مکن دامان را

Ҷузи сари дор фано кист ба гардан гирад

جز سر دار فنا کیست به گردن گیرد

Дар ҳама рӯй замини ин сар бесомон ро

در همه روی زمین این سر بی سامان را

Ҳасан он нест ки дар пила пастӣ монад

حسن آن نیست که در پله پستی ماند

Нест ҳоҷати расану далви маи канъон ро

نیست حاجت رسن و دلو مه کنعان را

Сайри чашмӣ ба назар майл кашад ҳиммат ро

سیر چشمی به نظر میل کشد همت را

Бениёзӣ ба ҷигари доғ наад эҳсон ро

بی نیازی به جگر داغ نهد احسان را

Дили ошиқ чаҳ ғам аз шӯриш маҳшар дорад ?

دل عاشق چه غم از شورش محشر دارد؟

Нест андешаи сайлоби даҳ вайрон ро

نیست اندیشه سیلاب ده ویران را

Абри раҳмат ба ғубори дили мо дармонда аст

ابر رحمت به غبار دل ما درمانده است

Ҳам магари теғи ту обӣ занад ин майдон ро

هم مگر تیغ تو آبی زند این میدان را

намепрессатон сухан нагиранд ба хеш

می پرستان سخن نگیرند به خویش

Шишаи дарбор буд қофилаи мисатон ро

شیشه دربار بود قافله مستان را

Кист ҷузи хомаи соиб ки заволаши мрсод

کیست جز خامه صائب که زوالش مرساد

Он ки дорад ба сухани зиндаи дили асФоҳон ро

آن که دارد به سخن زنده دل اصفاهان را