Мижа монеъ нашавад ашки сабки ҷавлон ро

مژه مانع نشود اشک سبک جولان را

Домани баҳр ба фармон набӯд марҷон ро

دامن بحر به فرمان نبود مرجان را

Саркашии лозим ҳасанаст дар айёми висол

سرکشی لازم حسن است در ایام وصال

Каъба дар мавсими ҳаҷ ҷамъ кунад домон ро

کعبه در موسم حج جمع کند دامان را

Рахнаи барқ , ҳам аз абр ба ҳам ме ояд

رخنه برق، هم از ابر به هم می آید

Гиря ҳамвор кунад захми лаби хандон ро

گریه هموار کند زخم لب خندان را

Чин ба пешонӣ чун оина хеш мазан

چین به پیشانی چون آینه خویش مزن

Танг бар тӯтии хуш ҳарф макун майдон ро

تنگ بر طوطی خوش حرف مکن میدان را

Ончӣ бар рӯй ман аз сиккаи силӣ рафта аст

آنچه بر روی من از سکه سیلی رفته است

Ба зари қалб , бадал чун накунам ихвонро ?

به زر قلب، بدل چون نکنم اخوان را؟

Мизбонӣ ки бдомўз такаллуф бошад

میزبانی که بدآموز تکلف باشد

намекунад зуди гарон бар дили худ меҳмон ро

می کند زود گران بر دل خود مهمان را

Ҳикмати хушк агар роҳнамо ме гардид

حکمت خشک اگر راهنما می گردید

Ғӯта дар баҳр намедод фалаки Юнон ро

غوطه در بحر نمی داد فلک یونان را

намекашад беш ситам ҳар ки ба имон илм аст

می کشد بیش ستم هر که به ایمان علم است

Ки ба сбобаҳ расад захми фузуни дандон ро

که به سبابه رسد زخم فزون دندان را

Ташташ аз бом маҳол аст науфтад соиб

طشتش از بام محال است نیفتد صائب

Ҳар ки бар хок чу хуршед кашад домон ро

هر که بر خاک چو خورشید کشد دامان را