Шуд зи занҷири фузуни шӯри ҷунуни маҷнӯн ро

شد ز زنجیر فزون شور جنون مجنون را

Мавҷи болу пар рафтор шавад Ҷайҳун ро

موج بال و پر رفتار شود جیحون را

Гули абрӣ чаҳ қадари оби з дарё гирад ?

گل ابری چه قدر آب ز دریا گیرد؟

Накунад дидаи сбкбори дили пари хӯн ро

نکند دیده سبکبار دل پر خون را

Гӯшаи офиятии соФдлонро кофӣ аст

گوشه عافیتی صافدلان را کافی است

Хам холӣаст бас аз майкадаи афлотӯн ро

خم خالی است بس از میکده افلاطون را

Сарвро борӣ агар ҳаст , ҳамин бор дил аст

سرو را باری اگر هست، همین بار دل است

Барги айш аз кафи афсӯс буд мавзун ро

برگ عیش از کف افسوس بود موزون را

Ташнаро мавҷи з кавсар накунад рӯи гардон

تشنه را موج ز کوثر نکند رو گردان

Ошиқ аз хат накунад тарк , лаб мегаван ро

عاشق از خط نکند ترک، لب میگون را

Ногувории зи бахилони набарди беруни марг

ناگواری ز بخیلان نبرد بیرون مرگ

То қиёмат накунад ҳазм , замини қорун ро

تا قیامت نکند هضم، زمین قارون را

Бодаи ман буд аз хӯни дили худ соиб

باده من بود از خون دل خود صائب

Санги атфол буд нақл , ман маҷнӯн ро

سنگ اطفال بود نقل، من مجنون را