Гар ба гулзори барии он рухи афрӯхта ро

گر به گلزار بری آن رخ افروخته را

Гул ба булбул нагузорад ҷгрсўхтаҳ ро

گل به بلبل نگذارد جگرسوخته را

Ҳар ки пӯшади зи ҷаҳони чашм , намонад бе ризқ

هر که پوشد ز جهان چشم، نماند بی رزق

Туъма аз даст буд бози назари дӯхта ро

طعمه از دست بود باز نظر دوخته را

Накунад чархи таъаддӣ ба ҷгрсўхтгон

نکند چرخ تعدی به جگرسوختگان

Серума дар кор набошад нафаси сӯхта ро

سرمه در کار نباشد نفس سوخته را

Миннати зулфи макаши дил чу гирифтор ту шуд

منت زلف مکش دل چو گرفتار تو شد

Ришта ҳоҷат набӯд тоир омӯхта ро

رشته حاجت نبود طایر آموخته را

Нест ҳоҷати шаби парвонаи моро ба чароғ

نیست حاجت شب پروانه ما را به چراغ

Шамъ аз худ буд ин болу пари афрӯхта ро

شمع از خود بود این بال و پر افروخته را

Дилат эй ғунча маҳоласт сбкбор шавад

دلت ای غنچه محال است سبکبار شود

То нарезӣ зи бағали ин зари андӯхта ро

تا نریزی ز بغل این زر اندوخته را

Эмин аз захм забон шуд з хамӯшӣ соиб

ایمن از زخم زبان شد ز خموشی صائب

Нест андешаи зи сӯзани даҳани дӯхта ро

نیست اندیشه ز سوزن دهن دوخته را