Гиря аз дили набарди кулуфти рӯҳонӣ ро

گریه از دل نبرد کلفت روحانی را

Арақ шарм нашавед хати пешонӣ ро

عرق شرم نشوید خط پیشانی را

Лангари дард ба фарёди дил мо нарасед

لنگر درد به فریاد دل ما نرسید

То ки таскин диҳад ин киштии тӯфониро ?

تا که تسکین دهد این کشتی طوفانی را؟

Дили огоҳи зи таҳрики ҳаво осӯда аст

دل آگاه ز تحریک هوا آسوده است

Нест аз боди хатари тахти сулаймонӣ ро

نیست از باد خطر تخت سلیمانی را

Ҷон маҳоласт ки дар ҷисм буд Форғбол

جان محال است که در جسم بود فارغبال

Хоб , ошуфта буд мардуми зиндонӣ ро

خواب، آشفته بود مردم زندانی را

Ҷома Эй нест ба андоми ту чун урёнӣ

جامه ای نیست به اندام تو چون عریانی

Чанд пинҳон кунӣ ин халъати яздонеро ?

چند پنهان کنی این خلعت یزدانی را؟

Заҳр дар машраби ман бодаи лаб ширин аст

زهر در مشرب من باده لب شیرین است

То чашидам қадаҳи талхи пушаймонӣ ро

تا چشیدم قدح تلخ پشیمانی را

Маҳви рухсори ту аз ҳар ду ҷаҳон мустағнӣ аст

محو رخسار تو از هر دو جهان مستغنی است

Мижаи бекор буд дидаи қурбонӣ ро

مژه بیکار بود دیده قربانی را

Оҳи азин қавми сияҳи дил ки гарон ме донанд

آه ازین قوم سیه دل که گران می دانند

Ба зари қалб , висоли маи канъонӣ ро

به زر قلب، وصال مه کنعانی را

Назанад чун хати мишкӣни ту нақшӣ бар об

نزند چون خط مشکین تو نقشی بر آب

Мӯ барояд зи кафи даст агар Монӣ ро

مو برآید ز کف دست اگر مانی را

Барнадорам сари худ аз қадами хами соиб

برندارم سر خود از قدم خم صائب

То хат ҷом насозам хати пешонӣ ро

تا خط جام نسازم خط پیشانی را