Хуш кун аз лолаи рухони зулфи парешоне ро

خوش کن از لاله رخان زلف پریشانی را

Аз дил гарм барафрӯз шабистонӣ ро

از دل گرم برافروز شبستانی را

Гиря бо синаи сӯзон чаҳ тавонад кардан ?

گریه با سینه سوزان چه تواند کردن؟

Накунад обилаи сероб , биёбоне ро

نکند آبله سیراب، بیابانی را

Бода хубаст ба андоза соғар бошад

باده خوب است به اندازه ساغر باشد

Чаҳ кунад булбул безарф , гулистониро ?

چه کند بلبل بی ظرف، گلستانی را؟

То нарафтааст сари риштаи фурсат аз даст

تا نرفته است سر رشته فرصت از دست

Ба ки шерозаи шӯии ҷамъи парешоне ро

به که شیرازه شوی جمع پریشانی را

Гар ҳамаи хона каъбааст , ки таъмир макун

گر همه خانه کعبه است، که تعمیر مکن

То тавон кард иморати дили вайронӣ ро

تا توان کرد عمارت دل ویرانی را

Олам аз ташнаи лабони як ҷигар сӯхта аст

عالم از تشنه لبان یک جگر سوخته است

Ба ки бахшад лаб ӯ қатраи борониро ?

به که بخشد لب او قطره بارانی را؟

Ихтиёри лаби худро ба хати сабзи мада

اختیار لب خود را به خط سبز مده

Натавон дод ба тӯтии шкрстонӣ ро

نتوان داد به طوطی شکرستانی را

Ҳар ки аз дасти Зулайхои ҳаваси солими ҷуст

هر که از دست زلیخای هوس سالم جست

Ба ду олами надиҳади гӯшаи зиндонӣ ро

به دو عالم ندهد گوشه زندانی را

Аз шикарханда бепарда гулҳо пайдост

از شکرخنده بی پرده گلها پیداست

Ки надидааст гулистони лаби хандонӣ ро

که ندیده است گلستان لب خندانی را

Ҳалқа гӯш кунад ҳарфи парешони суханон

حلقه گوش کند حرف پریشان سخنان

Ҳар ки дидааст сари зулфи парешоне ро

هر که دیده است سر زلف پریشانی را

Пеши он кони малоҳат , даҳан хубон чист ?

پیش آن کان ملاحت، دهن خوبان چیست؟

Дар намакзор чаҳ қадараст намакдониро ?

در نمکزار چه قدرست نمکدانی را؟

Олами хок , барӯманди зи болой ту шуд

عالم خاک، برومند ز بالای تو شد

Баҳри як сарв диҳанд об , хиёбонӣ ро

بهر یک سرو دهند آب، خیابانی را

Хабараш нест ки ойӣнаи зи тӯтӣ чаҳ кашид

خبرش نیست که آیینه ز طوطی چه کشید

Ба сухан ҳар ки наёвард схндонӣ ро

به سخن هر که نیاورد سخندانی را

Дар ънондории чашмтар ман ҳайрон аст

در عنانداری چشم تر من حیران است

Дар танури он ки гиреҳи сохтаи тӯфонӣ ро

در تنور آن که گره ساخته طوفانی را

Ба сафи орои худ маҳшар азон ме нозад

به صف آرایی خود محشر ازان می نازد

Ки надидааст сафи орои мижгонӣ ро

که ندیده است صف آرایی مژگانی را

Вақт бисёр азизаст , гиромии дораш

وقت بسیار عزیزست، گرامی دارش

Ба зари қалби мадаи Юсуфи канъонӣ ро

به زر قلب مده یوسف کنعانی را

Дил ба он чашм ба афсонау афсуни мдҳид

دل به آن چشم به افسانه و افسون مدهید

Ки ба кофар натавон дод мусулмонӣ ро

که به کافر نتوان داد مسلمانی را

Дар ҳазорон назар шӯх набошад соиб

در هزاران نظر شوخ نباشد صائب

Ончӣ дар парда буд дидаи ҳайронӣ ро

آنچه در پرده بود دیده حیرانی را