То ба кӣ дар таҳи зангор буд ханҷари мо ?

تا به کی در ته زنگار بود خنجر ما؟

Чанд бошад чу зираи зери қабои ҷавҳари мо ?

چند باشد چو زره زیر قبا جوهر ما؟

Лола бо домани саҳрои қиёмат чаҳ кунад ?

لاله با دامن صحرای قیامت چه کند؟

Фориғ аз доғ буд синаи ғампарвар мо

فارغ از داغ بود سینه غم پرور ما

Нест имрӯз ба ҷамъияти мо сӯхта Эй

نیست امروز به جمعیت ما سوخته ای

Боли парвона буд як варақ аз дафтари мо

بال پروانه بود یک ورق از دفتر ما

Гиря бар ҳоли касони бештар аз худ дорем

گریه بر حال کسان بیشتر از خود داریم

Бар муроди дгарон сайр кунад ахтари мо

بر مراد دگران سیر کند اختر ما

намезанад шӯриши мо ҳар ду ҷаҳонро бар ҳам

می زند شورش ما هر دو جهان را بر هم

Нашавад кӯҳи ғами ёр агар лангари мо

نشود کوه غم یار اگر لنگر ما

Ҷигари сӯхтаи мости нҳонхонаҳи ишқ

جگر سوخته ماست نهانخانه عشق

Оташи тавр буд дар таҳи хокистари мо

آتش طور بود در ته خاکستر ما

Душман аз суҳбати мо комрўо май хезад

دشمن از صحبت ما کامروا می خیزد

Нест чун шамъи дарин анҷуман аз мо сари мо

نیست چون شمع درین انجمن از ما سر ما

Орзӯ дар дили ғами дидаи мо оҳ шавад

آرزو در دل غم دیده ما آه شود

Раги хомии барад аз авди буруни миҷмари мо

رگ خامی برد از عود برون مجمر ما

Аз прихонаҳи чин боҷ сетанд фонӯс

از پریخانه چین باج ستاند فانوس

Рехт то дар қадами шамъи ту болу пари мо

ریخت تا در قدم شمع تو بال و پر ما

Гиряи шодии мо талх нагардад соиб

گریه شادی ما تلخ نگردد صائب

Осмони шишаи худ гар шаканд бар сари мо

آسمان شیشه خود گر شکند بر سر ما