Оҳ мебошад мусалсали хотири аФгор ро
آه می‌باشد مسلسل خاطرِ افگار را
Дар дарозӣ нест кӯтоҳии шаби бемор ро
در درازی نیست کوتاهی شبِ بیمار را
Ишқ май оради дили афсурдаи моро ба шӯр
عشق می‌آرد دلِ افسردهٔ ما را به شور
Мутриб аз тӯфон сазад дарёии лангардор ро
مطرب از طوفان سِزَد دریای لنگردار را
Нест мумкини ишқро дар синаи пинҳони доштан
نیست ممکن عشق را در سینه پنهان داشتن
Қурби ин ойӣна тӯтӣ мекунад зангор ро
قُربِ این آیینه طوطی می‌کند زَنگار را
Сояи мижгон гаронӣ мекунад бар чашми ёр
سایهٔ مژگان گرانی می‌کند بر چشمِ یار
Аз парасторон буд бемории ин бемор ро
از پرستاران بود بیماری این بیمار را
Нест мумкини фарқ кардан , гар набошад печу тоб
نیست ممکن فرق‌کردن، گر نباشد پیچ و تاب
Аз миёни нозук ӯ риштаи зуннор ро
از میانِ نازکِ او رشتهٔ زنّار را
Бениёз аз май буд рухсор шарм олуд ёр
بی‌نیاز از مِیْ بوَد رخسارِ شرم‌آلودِ یار
Нест ҳоҷати шабнами бегонаи ин гулзор ро
نیست حاجت شبنمِ بیگانه این گلزار را
Булҳавасро доим аз теғи тағофули хастаи дор
بوالهوس را دایم از تیغِ تغافل خسته‌دار
Брмёўр зинҳор аз дасти гулчини хор ро
برمیاور زینهار از دستِ گلچین خار را
Аз ҳамон роҳӣ ки омад гул мусофир ме шавад
از همان راهی که آمد گل مسافر می‌شود
Боғбони беҳуда май бандад дар гулзор ро
باغبان بیهوده می‌بندد درِ گلزار را
Дар баҳорони пӯст бар тани парда бегонагӣ аст
در بهاران پوست بر تن پردهٔ بیگانگی است
ё бисӯзон , ё ба май даҳ ҷбаҳу дастор ро
یا بسوزان، یا به مِیْ ده جُبّه و دستار را
Барқро дар хандае таии гашти тӯмори ҳаёт
برق را در خنده‌ای طی گشت طومارِ حیات
Зиндагӣ кӯтоҳ бошад чун шарари ашрор ро
زندگی کوتاه باشد چون شرر اشرار را
Гар чаҳ битавон аз забони хуши даҳони хасми баст
گر‌چه بتوان از زبانِ خوش دهانِ خصم بست
Ҳеҷ афсун чун надидан нест рӯй мор ро
هیچ افسون چون ندیدن نیست رویِ مار را
Халқ дар маҳди замин аз хоби ғифлат монда анд
خلق در مهدِ زمین از خوابِ غفلت مانده‌اند
Вар на гаҳворааст зиндони мардуми бедор ро
ور نه گهواره است زندان مردمِ بیدار را
Оя раҳмат кунад аҳли маосиро далер
آیهٔ رحمت کند اهلِ معاصی را دلیر
Шуд зи хати сабзи густохии фузуни ағёр ро
شد ز خطِ سبزِ گستاخی فزون اغیار را
намезанад аз шарми соиби синаро бар теғи кӯҳ
می‌زند از شرم صائب سینه را بر تیغِ کوه
Дид то Кебеки дарии он сарви хуши рафтор ро
دید تا کبکِ دَری آن سروِ خوش رفتار را