Кам насозад ҷом май занги дили аФгор ро

کم نسازد جامِ می زنگِ دلِ افگار را

Дос сайқал надуруд ин сабзаи зангор ро

داس صیقل ندرود این سبزهٔ زنگار را

Дар миён дорад дили танги марои саргаштагӣ

در میان دارد دلِ تنگِ مرا سرگشتگی

Бар сари ин нуқта ҷавлонаст ин паргор ро

بر سرِ این نقطه جولان است این پرگار را

Дардисар хоҳӣ кашӣдан аз ҳуҷуми булбулон

دردسر خواهی کشیدن از هجومِ بلبلان

Ҷилваи гоҳ гул макун он гӯшаи дастор ро

جلوه‌گاهِ گل مکن آن گوشهٔ دستار را

Дар диёри мо ки куфру дайни зи як сар ришта анд

در دیارِ ما که کفر و دین ز یک سر‌رشته‌اند

Сбҳаҳ дар оғӯш гирад риштаи зуннор ро

سبحه در آغوش گیرد رشتهٔ زنّار را

Аз назари бозӣ ба мижгони сухани пардоз ӯ

از نظر‌بازی به مژگانِ سخن‌پردازِ او

Ончунон гаштам ки май фаҳмами забони морро !

آنچنان گشتم که می‌فهمم زبانِ مار را!

Кори хомон ме тавон аз пухтаи гӯйии сохтан

کار خامان می‌توان از پخته‌گویی ساختن

Гармӣ оташ кунад кӯтаҳ , забони хор ро

گرمیِ آتش کند کوته، زبانِ خار را

Ба ки Тифли ашки худро рухсати бозии даҳум

به که طفل اشکِ خود را رخصتِ بازی دهم

Чанд дорам дар гиреҳи ин ахтари сайёр ро

چند دارم در گره این اخترِ سیّار را

Бар ҳарифон чун гуворо нест соиби тарзи ту

بر حریفان چون گوارا نیست صائب طرزِ تو

Ба ки бифиристӣ ба Эрони нусхаи ашъор ро

به که بفرستی به ایران نسخهٔ اشعار را