Гарчи аз дард хазоне шудаи рухсораи мо

گرچه از درد خزانی شده رخساره ما

наме тавон чиди гул аз синаи сад пораи мо

می توان چید گل از سینه صد پاره ما

Нафаси гарми дарин бута нахоҳад мондан

نفس گرم درین بوته نخواهد ماندن

То шавад шиша май ин дил чун хораи мо

تا شود شیشه می این دل چون خاره ما

Гарчи аз доғи ятемии дили мо сӯхта аст

گرچه از داغ یتیمی دل ما سوخته است

Ҳаст санги яда ҳар муҳраи гаҳвораи мо

هست سنگ یده هر مهره گهواره ما

Чарб созад илм аз хӯни шафоати хоҳон

چرب سازد علم از خون شفاعت خواهان

Чун براردи зи миёни теғ , ситамкораи мо

چون برآرد ز میان تیغ، ستمکاره ما

Дарди худгар ба масеҳои замон арз кунем

درد خود گر به مسیحای زمان عرض کنیم

намезанад бар дар бечорагӣ аз чораи мо

می زند بر در بیچارگی از چاره ما

Об дарё накунад реги равонро сероб

آب دریا نکند ریگ روان را سیراب

Сирӣ аз бода надорад дили михўораҳи мо

سیری از باده ندارد دل میخواره ما

Соиб аз саъй маҳоласт ба анҷом расад

صائب از سعی محال است به انجام رسد

Сафари реги равону дили овораи мо

سفر ریگ روان و دل آواره ما