То чаҳ гули решаи дўонидаҳ дар андешаи мо ?

تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟

Ки раг абр баҳораст рагу решаи мо

که رگ ابر بهارست رگ و ریشه ما

Кӯҳи қоф аз спрондохтгонаст ӣнҷо

کوه قاف از سپرانداختگان است اینجا

Ки дигар теғ шавад пеши дами тешаи мо ?

که دگر تیغ شود پیش دم تیشه ما؟

Поикўбон ба сардор равад худ ҳаллоҷ

پایکوبان به سردار رود خود حلاج

Пунба бардорад агар аз даҳани шишаи мо

پنبه بردارد اگر از دهن شیشه ما

Панҷаи аҷзи кушояди зи дили санги гиреҳ

پنجه عجز گشاید ز دل سنگ گره

намекашад оби худ аз мағзи гуҳари решаи мо

می کشد آب خود از مغز گهر ریشه ما

Орзӯ дар дили мо бар сари ҳам рехта аст

آرزو در دل ما بر سر هم ریخته است

намеравад барқ , нафаси сӯхта аз бешаи мо

می رود برق، نفس سوخته از بیشه ما

Аз дуоӣ қадаҳ ояд ба саломати берун

از دعای قدح آید به سلامت بیرون

Ғӯтагар дар ҷигар санг занад шишаи мо

غوطه گر در جگر سنگ زند شیشه ما

Сухан сахт нагӯем ба душмани соиб

سخن سخت نگوییم به دشمن صائب

Нест чун сангдилони длшкнии пешаи мо

نیست چون سنگدلان دلشکنی پیشه ما