Машриқи меҳр буд сина бе кӣнаи мо

مشرق مهر بود سینه بی کینه ما

Соф чун субҳ ба офоқ буд синаи мо

صاف چون صبح به آفاق بود سینه ما

Хӯн агар дар ҷигари нофа оҳӯ шуд машк

خون اگر در جگر نافه آهو شد مشک

Машк хӯн мешавад аз хирқаи пашминаи мо

مشک خون می شود از خرقه پشمینه ما

Решаи сабзаи зангор расидааст ба об

ریشه سبزه زنگار رسیده است به آب

Чаҳ хаёласт ки равшан шавад ойӣнаи мо ?

چه خیال است که روشن شود آیینه ما؟

Он ки бар неъмати алвон ҷаҳон дорад даст

آن که بر نعمت الوان جهان دارد دست

Май баради рашк ба нони ҷӯу кшкинаҳи мо

می برد رشک به نان جو و کشکینه ما

То зи мастии ҷаҳолат ба хумор афтодем

تا ز مستی جهالت به خمار افتادیم

Ба кудурат гузарад шанбеу одинаи мо

به کدورت گذرد شنبه و آدینه ما

Дар прихонаҳи мо ҷғд ҳумо ме гардад

در پریخانه ما جغد هما می گردد

Субҳи шанбе хаҷаласт аз шаби одинаи мо

صبح شنبه خجل است از شب آدینه ما

Шаста рӯ мешавад аз гирди ятемии соиб

شسته رو می شود از گرد یتیمی صائب

Гавҳариро ки фитад роҳ ба ганҷинаи мо

گوهری را که فتد راه به گنجینه ما