Нест ғайр аз оҳ , дилсӯзии дили аФгор ро

نیست غیر از آه، دلسوزی دلِ افگار را

Шамъи болин аз таб гармаст ин бемор ро

شمعِ بالین از تبِ گرم است این بیمار را

Гавҳар аз сифтан буд эмин дар оғӯши садаф

گوهر از سُفتن بود ایمن در آغوشِ صدف

Ба з хомӯшӣ набошад муҳаррамии асрор ро

به ز خاموشی نباشد محرمی اسرار را

Гули зи шабнами дида вар гардад дарин бстонсро

گل ز شبنم دیده‌ور گردد درین بستانسرا

Аз назарбозон макун пӯшидаи он рухсор ро

از نظربازان مکن پوشیده آن رخسار را

Тундхуеи некӯонро дидаи бон исмат аст

تندخویی نیکوان را دیده‌بانِ عصمت است

Зуд мечӣанд тамошоеи гул бехор ро

زود می‌چیند تماشایی گلِ بی خار را

Чашми пӯшидан бааст аз дидани нодӣданӣ

چشم پوشیدن به است از دیدنِ نادیدنی

Зини сабаб ойӣна гирад аз ҳавои зангор ро

زین سبب آیینه گیرد از هوا زنگار را

Хорхори ҳирс , фалс аз тинати моҳии набард

خارخارِ حرص، فِلس از طینتِ ماهی نبرد

Чун з ҷамъият шавад дили ҷамъ , дунёдорро ?

چون ز جمعیت شود دل‌جمع، دنیادار را؟

Дидае каз серумаи ибрат мунаввар гашта аст

دیده‌ای کز سرمهٔ عبرت منوّر گشته است

Чашм хоб олуд донад давлати бедор ро

چشمِ خواب‌آلود داند دولتِ بیدار را

Нуқта хокаст сайру даври гардунро сабаб

نقطهٔ خاک است سِیر و دورِ گردون را سبب

Маркази собити қадам , доир кунад паргор ро

مرکزِ ثابت‌قدم، دایر کند پرگار را

Аз ҳариси моли дунёи ростӣ ҷустан хатост

از حریصِ مالِ دنیا راستی جُستن خطاست

Брнёрди ганҷи печу хами зи тинати мор ро

برنیارد گنج پیچ و خم ز طینت مار را

Ҷамъ созад барги айш аз баҳри тороҷи хазон

جمع سازد برگِ عیش از بهرِ تاراجِ خزان

Дар баҳори он кас ки май бандад дар гулзор ро

در بهار آن کس که می‌بندد درِ گلزار را

Ошиқон аз дарду доғи ишқи соиб зинда анд

عاشقان از درد و داغِ عشقِ صائب زنده‌اند

Об ҳайвонаст оташи мурғи отшхўор ро

آبِ حیوان است آتش مرغِ آتشخوار را