Ба шоҳроҳи таваккул буд сафари мо ро

به شاهراه توکل بود سفر ما را

Якеаст тӯшау зуннор бар камари мо ро

یکی است توشه و زنار بر کمر ما را

Гузаштааст зи сари об ҳар куҷо ҳастем

گذشته است ز سر آب هر کجا هستیم

Ғами канор ва миён нест чун гуҳари мо ро

غم کنار و میان نیست چون گهر ما را

Ба хуши анонеи мо гавҳарӣ надорад баҳр

به خوش عنانی ما گوهری ندارد بحر

Тавон зи хеши намӯдан ба як назари мо ро

توان ز خویش نمودن به یک نظر ما را

Шикасти санги раҳи мо куҷо тавонад шуд ?

شکست سنگ ره ما کجا تواند شد؟

Ки ҳамчуи мавҷ з дарёст болу пари мо ро

که همچو موج ز دریاست بال و پر ما را

Чу тухми сӯхта каз абр тоза шуд доғаш

چو تخم سوخته کز ابر تازه شد داغش

з бода шуд ғаму андӯҳи бештари мо ро

ز باده شد غم و اندوه بیشتر ما را

Ҳарифи бодаи он чашм ҳои махмурем

حریف باده آن چشم های مخموریم

наме тавон ба қадаҳи сохт бе хабари мо ро

نمی توان به قدح ساخت بی خبر ما را

Чунон ба фикри ту дар хештан фурӯ рафтем

چنان به فکر تو در خویشتن فرو رفتیم

Ки хушк шуд чу сабуи дасти зери сари мо ро

که خشک شد چو سبو دست زیر سر ما را

Шудааст синаи мо ҳамчуи теғи ҷавҳардор

شده است سینه ما همچو تیغ جوهردار

зи бас ки оҳ шикастааст дар ҷигари мо ро

ز بس که آه شکسته است در جگر ما را

Чаҳ шкрҳост ки дар хорзор имкон нест

چه شکرهاست که در خارزار امکان نیست

Ба ғайри ишқи гирифторӣ дигар мо ро

به غیر عشق گرفتاری دگر ما را

Ба ҳар замини нФшоними тухми худ соиб

به هر زمین نفشانیم تخم خود صائب

Назар ба сӯхтагонаст чун шарари мо ро

نظر به سوختگان است چون شرر ما را