Надоди ишқи гиребон ба дасти каси мо ро

نداد عشق گریبان به دست کس ما را

Гирифт ин май пари зӯр , чун асаси мо ро

گرفت این می پر زور، چون عسس ما را

Агар чаҳ саг ба мирс май кашанди сайёдон

اگر چه سگ به مرس می کشند صیادان

Кашидааст саги нафас дар мирси мо ро

کشیده است سگ نفس در مرس ما را

Тамоми рӯз азон ҳамчуи шамъ , хомӯшем

تمام روز ازان همچو شمع، خاموشیم

Ки харҷи оҳ саҳар мешавад нафаси мо ро

که خرج آه سحر می شود نفس ما را

Фиғон ки манзили давру дарози водии ишқ

فغان که منزل دور و دراز وادی عشق

Накард дили тиҳӣ аз нола чун ҷараси мо ро

نکرد دل تهی از ناله چون جرس ما را

Хароби ҳолеи мо лашкарӣ наме хоҳад

خراب حالی ما لشکری نمی خواهد

Басаст омадан ва рафтани нафаси мо ро

بس است آمدن و رفتن نفس ما را

Туро ки пой гулӣ ҳаст , май ба соғар кун

ترا که پای گلی هست، می به ساغر کن

Ки зуҳд хушк кашидааст дар қафаси мо ро

که زهد خشک کشیده است در قفس ما را

Ба гирди хотири мо орзӯ наме гардид

به گرد خاطر ما آرزو نمی گردید

Лаби ту рехт ба дили ранги сад ҳаваси мо ро

لب تو ریخت به دل رنگ صد هوس ما را

Агар чаҳ дар қафас афтодаем аз гулзор

اگر چه در قفس افتاده ایم از گلزار

зи гул наме гусалади риштаи нафаси мо ро

ز گل نمی گسلد رشته نفس ما را

Шикастаи болу проним , ҷой он дорад

شکسته بال و پرانیم، جای آن دارد

Ки боғбон кунад аз чӯби гули қафаси мо ро

که باغبان کند از چوب گل قفس ما را

Ғариби гашти чунон фикрҳои мо соиб

غریب گشت چنان فکرهای ما صائب

Ки нест чашм ба таҳсини ҳеҷ каси мо ро

که نیست چشم به تحسین هیچ کس ما را