Чаҳ ғами зи оҳи ман он хати рӯҳпарварро ?

چه غم ز آه من آن خط روح پرور را؟

Ки бргриз набошад баҳори анбар ро

که برگریز نباشد بهار عنبر را

зи дили сиёҳии об ҳаёт ме ояд

ز دل سیاهی آب حیات می آید

Ки ташнаи сар ба биёбон диҳад Сикандар ро

که تشنه سر به بیابان دهد سکندر را

зи чеҳраи сухани ҳақ ниқоб бардорад

ز چهره سخن حق نقاب بردارد

зи дор ҳар ки чу Мансур кард минбар ро

ز دار هر که چو منصور کرد منبر را

Тавон ба меҳр хамӯшӣ даҳони моро баст

توان به مهر خموشی دهان ما را بست

Агар ба муми тавон басти чашми миҷмар ро

اگر به موم توان بست چشم مجمر را

Лаби савол , дар фақрро калид буд

لب سؤال، در فقر را کلید بود

Ба рӯй худ магушо зинҳор ин дар ро

به روی خود مگشا زینهار این در را

Муҷаррадони ту аз қайд ҷисм озоданд

مجردان تو از قید جسم آزادند

Чаҳ эҳтиёҷ ба киштӣ буд шиноварро ?

چه احتیاج به کشتی بود شناور را؟

Мгир аз лаби худ меҳр чун садафи соиб

مگیر از لب خود مهر چون صدف صائب

Кунун ки қадар хзФ нест оби гавҳар ро

کنون که قدر خزف نیست آب گوهر را