Арақ ба чеҳра нишастааст он париваш ро

عرق به چهره نشسته است آن پریوش را

Ки дидааст ба ин обдории оташро ?

که دیده است به این آبداری آتش را؟

зи акси хеш дар ойӣна рӯй май пӯшад

ز عکس خویش در آیینه روی می پوشد

Чигуна ром тавон кард он паривашро ?

چگونه رام توان کرد آن پریوش را؟

Макун ишораи абрӯ ба кори булҳавасон

مکن اشاره ابرو به کار بوالهوسان

Мазан ба сайди забун , тир рӯй таркиш ро

مزن به صید زبون، تیر روی ترکش را

Гуҳар ба ришта бурун ояд аз парешоне

گهر به رشته برون آید از پریشانی

Ба зулфи ёри гузори ин дили мушавваш ро

به زلف یار گذار این دل مشوش را

Ниёами сӯз буд теғи барқ бе зинҳор

نیام سوز بود تیغ برق بی زنهار

Ниҳон чигуна тавон дошт ишқи саркашро ?

نهان چگونه توان داشت عشق سرکش را؟

Змол , ҳирс маҳоласт сайр чашм шавад

زمال، حرص محال است سیر چشم شود

Ки сӯхтан набӯд Аштҳои оташ ро

که سوختن نبود اشتهای آتش را

з дил меар наснҷидаи ҳарфро ба забон

ز دل میار نسنجیده حرف را به زبان

Аннан кашида нигаҳи дори асби саркаш ро

عنان کشیده نگه دار اسب سرکش را

Ба хоксории мо сарфа нест хандидан

به خاکساری ما صرفه نیست خندیدن

Макун ба ҷоми сафолини шароб беғаш ро

مکن به جام سفالین شراب بی غش را

Гуҳар ба санг задани соиб аз басират нест

گهر به سنگ زدن صائب از بصیرت نیست

Махон ба мардум бе дарди шеъри дилкаш ро

مخوان به مردم بی درد شعر دلکش را