зи гиряи саркашии афзуди он париваш ро

ز گریه سرکشی افزود آن پریوش را

Ки шуъла вар кунад ашки кабоб , оташ ро

که شعله ور کند اشک کباب، آتش را

зи чеҳра арақ олуд ёр дар аҷабам

ز چهره عرق آلود یار در عجبم

Ки кардааст чисони ҷамъ , обу оташро ?

که کرده است چسان جمع، آب و آتش را؟

Аннани нахли хазони дида дар каф бодаст

عنان نخل خزان دیده در کف بادست

Чигуна ҷамъ кунам ин дили мушаввашро ?

چگونه جمع کنم این دل مشوش را؟

Ма ба парвариши тан равон шавад машғӯл

مهل به پرورش تن روان شود مشغول

Макун ба ҷоми сафолини шароб беғаш ро

مکن به جام سفالین شراب بی غش را

Ба булҳавас макун аз рӯй илтифоти нигоҳ

به بوالهوس مکن از روی التفات نگاه

Ба хоки раҳи мФкни тир рӯй таркиш ро

به خاک ره مفکن تیر روی ترکش را

Зарур то нашавад , лаб ба гуфтугӯ магушо

ضرور تا نشود، لب به گفتگو مگشا

Аннан кашида нигаҳи дори асби саркаш ро

عنان کشیده نگه دار اسب سرکش را

Марои ниҳоли умеди он замон шавад сарсабз

مرا نهال امید آن زمان شود سرسبز

Ки нахл мум кунад реша дар дили оташ ро

که نخل موم کند ریشه در دل آتش را

Ба сим ва зар нашавад ҳирсу оз кам соиб

به سیم و زر نشود حرص و آز کم صائب

Ки нест аз хасу хошоки сирии оташ ро

که نیست از خس و خاشاک سیری آتش را