Гудохт дидан он рӯй бе ниқоби маро

گداخت دیدن آن روی بی نقاب مرا

Чу нахли мум , намесозад офтоби маро

چو نخل موم، نمی سازد آفتاب مرا

Ҷунун ба бодияи парварда чун сароби маро

جنون به بادیه پرورده چون سراب مرا

Саводи шаҳр буд ояи азоби маро

سواد شهر بود آیه عذاب مرا

Чу моҳи нав ба тавозуъи зи хок май гузарам

چو ماه نو به تواضع ز خاک می گذرم

Агар сипеҳр диҳад бӯса бар рикоби маро

اگر سپهر دهد بوسه بر رکاب مرا

зи пунбаи сари мино ба ҳалқами оби чикон

ز پنبه سر مینا به حلقم آب چکان

намеравад ба гулӯи об , бе шароби маро

نمی رود به گلو آب، بی شراب مرا

з синаам дили пурдоғро бурун оред

ز سینه ام دل پرداغ را برون آرید

Ки сайр кард зи ҷони дӯди ин кабоби маро

که سیر کرد ز جان دود این کباب مرا

Касе ба мӯӣ наёвихтааст хирмани гул

کسی به موی نیاویخته است خرمن گل

Ғами миён ту дорад ба печу тоби маро

غم میان تو دارد به پیچ و تاب مرا

Ба як ду қатра ки хоҳад гуҳар шудани рӯзӣ

به یک دو قطره که خواهد گهر شدن روزی

Раҳин миннати худ гӯ макун саҳоби маро

رهین منت خود گو مکن سحاب مرا

Абас чаҳ умр ба афсона мекунӣ зойеъ ?

عبث چه عمر به افسانه می کنی ضایع؟

Чу чашми рахна девор нест хоби маро

چو چشم رخنه دیوار نیست خواب مرا

Фиғон ки бо ҳамаи ковуш ки кард нохуни саъй

فغان که با همه کاوش که کرد ناخن سعی

Нашуд кушодӣ азон ғунчаи ниқоби маро

نشد گشادی ازان غنچه نقاب مرا

Чаҳ зарраам ки ба хуршеди ҳамАннани гирдам ?

چه ذره ام که به خورشید همعنان گردم؟

Басаст гӯшаи чашмӣ азон рикоби маро

بس است گوشه چشمی ازان رکاب مرا

Дарин баҳор ки гул кард розҳо соиб

درین بهار که گل کرد رازها صائب

Нашуд кушодӣ азон ғунчаи ниқоби маро

نشد گشادی ازان غنچه نقاب مرا