Ба ханда Эй бинавоз ин дили хароби маро

به خنده ای بنواز این دل خراب مرا

Ба шӯри ҳашар нмксўд кун кабоби маро

به شور حشر نمکسود کن کباب مرا

Худо ҷазо диҳад он абр бемурувватро !

خدا جزا دهد آن ابر بی مروت را!

Ки сади роҳ дамӣдан шуд офтоби маро

که سد راه دمیدن شد آفتاب مرا

Дилами зи шикваи хунини параст , май тарсам

دلم ز شکوه خونین پرست، می ترسم

Ки зӯр ме, шаканд шишаи шароби маро

که زور می، شکند شیشه شراب مرا

Туро ки даст ва дилӣ ҳаст қатрае бФшон

ترا که دست و دلی هست قطره ای بفشان

Ки чун гуҳар ба гиреҳ бастаанд оби маро

که چون گهر به گره بسته اند آب مرا

Дарин риёз , ман он гулбунам ки аз хорӣ

درین ریاض، من آن گلبنم که از خواری

Ба нарх об нагирад касе гулоби маро

به نرخ آب نگیرد کسی گلاب مرا

Маро бисӯз ба ҳар оташӣ ки май хоҳӣ

مرا بسوز به هر آتشی که می خواهی

Макун ҳавола ба девонёни ҳисоби маро

مکن حواله به دیوانیان حساب مرا

зи абри раҳмати ҳақи номааш сифед шавад

ز ابر رحمت حق نامه اش سفید شود

Касе ки дар гарав мекунад китоби маро

کسی که در گرو می کند کتاب مرا

Ба сахти рӯеи миноӣ хеш ме нозад

به سخت رویی مینای خویش می نازد

Надидаи чархи зибардастии шароби маро

ندیده چرخ زبردستی شراب مرا

Маро ба луқмаи ин нокасон макун муҳтоҷ

مرا به لقمه این ناکسان مکن محتاج

зи пораи ҷигар хеш кун кабоби маро

ز پاره جگر خویش کن کباب مرا

Басаст хиҷлат рӯй замини сазои гуноҳ

بس است خجلت روی زمین سزای گناه

Ба зери хок ҳўолт макун уқоби маро

به زیر خاک حوالت مکن عقاب مرا

Фиғон ки нест ҷаҳонро саҳоби трдстӣ

فغان که نیست جهان را سحاب تردستی

Ки шавед аз варақи чеҳра , гирди хоби маро

که شوید از ورق چهره، گرد خواب مرا

Фалаки абаси камарии баста дар нуҳуфтан ман

فلک عبث کمری بسته در نهفتن من

Ниҳон чигуна кунад ҳолаи моҳтоби маро ?

نهان چگونه کند هاله ماهتاب مرا؟

Сиёҳ дар ду ҷаҳони бод рӯй мӯии сифед !

سیاه در دو جهان باد روی موی سفید!

Ки ҳамчуи субҳ , гаронсанги сохт хоби маро

که همچو صبح، گرانسنگ ساخت خواب مرا

зи оби гавҳар худ гаштааст зеру зибр

ز آب گوهر خود گشته است زیر و زبر

Мубин ба дидаи зоҳири дили хароби маро

مبین به دیده ظاهر دل خراب مرا

Хаёли зулф ки печида бар раги ҷонам ?

خیال زلف که پیچیده بر رگ جانم؟

Ки кӯтаҳӣ набӯд умри печу тоби маро

که کوتهی نبود عمر پیچ و تاب مرا

Ҳароми бод бар он қавм , бе худии соиб

حرام باد بر آن قوم، بی خودی صائب

Ки мехуранд ба талхии шароби ноби маро

که می خورند به تلخی شراب ناب مرا