Чу тори чанг , фалак чун наменавохт маро

چو تار چنگ، فلک چون نمی نواخت مرا

Ба ҳайратам ки чаро ин қадар гудохт маро

به حیرتم که چرا این قدر گداخت مرا

Агар чаҳ сӯзи муҳаббати зи ман асар нагузошт

اگر چه سوز محبت ز من اثر نگذاشت

Ба буии сӯхтагӣ ме тавон шинохти маро

به بوی سوختگی می توان شناخت مرا

Чаро ба оташи ҳиҷрони ҳавола бояд кард ?

چرا به آتش هجران حواله باید کرد؟

Чу ме тавон ба нигоҳии кабоби сохт маро

چو می توان به نگاهی کباب ساخت مرا

Агар чаҳ нақши ҳарифони шашу зи ман як буд

اگر چه نقش حریفان شش و ز من یک بود

Раҳин толеъи хешам ки кам набохт маро

رهین طالع خویشم که کم نباخت مرا

Кабоби доғи ҷунунам , ки ин ситораи шӯх

کباب داغ جنونم، که این ستاره شوخ

зи офтоби қиёмат хаҷал насохт маро

ز آفتاب قیامت خجل نساخت مرا

Дарин стмкдаҳи он шамъи тираи рӯзами ман

درین ستمکده آن شمع تیره روزم من

Ки интизори насим саҳар гудохт маро

که انتظار نسیم سحر گداخت مرا

Шикаст ҳар ки маро , дар шикаст худ кушед

شکست هر که مرا، در شکست خود کوشید

зи хеш гирд баровард ҳар ки тохти маро

ز خویش گرد برآورد هر که تاخت مرا

Чу моҳи Мисри азизи ҷаҳон наме гаштам

چو ماه مصر عزیز جهان نمی گشتم

Агар тапонча ихвон наменавохт маро

اگر تپانچه اخوان نمی نواخت مرا

Кунам чигуна адои шукр бевуҷӯдиро ?

کنم چگونه ادا شکر بی وجودی را؟

Ки аз шиканҷа ҳастӣ халоси сохт маро

که از شکنجه هستی خلاص ساخت مرا

Маро чу ришта ба мактуб ме тавон печид

مرا چو رشته به مکتوب می توان پیچید

зи бас ки даврии он сангдил гудохт маро

ز بس که دوری آن سنگدل گداخت مرا

На ёр ва дӯст шиносам на хешро соиб

نه یار و دوست شناسم نه خویش را صائب

Ки ошноӣ ӯ кард ношинохти маро

که آشنایی او کرد ناشناخت مرا