зи хоки кӯии ту парвоз мушкиласт маро

ز خاک کوی تو پرواز مشکل است مرا

Ки аз гаронии ҷон , кӯҳ бар диласт маро

که از گرانی جان، کوه بر دل است مرا

Ба сад умед ба нахл ту кардаам пайванд

به صد امید به نخل تو کرده ام پیوند

Баридан аз ту ба ноком мушкиласт маро

بریدن از تو به ناکام مشکل است مرا

Ҳазор пилаи сбкбортр буд қорун

هزار پله سبکبارتر بود قارون

зи тухмҳои умедӣ ки дар гуласт маро

ز تخم های امیدی که در گل است مرا

Аҷаб ки пои туро дар нигор нагузорад

عجب که پای ترا در نگار نگذارد

зи интизори ту хӯнӣ ки дар диласт маро

ز انتظار تو خونی که در دل است مرا

Шавад зи ояи раҳмати гуноҳкори далер

شود ز آیه رحمت گناهکار دلیر

Назар ба сбзхтони заҳр қотиласт маро

نظر به سبزخطان زهر قاتل است مرا

Макаши зи дасти ман он соиди нигорин ро

مکش ز دست من آن ساعد نگارین را

Ки хӯни зи дасти ту бисёр дар диласт маро

که خون ز دست تو بسیار در دل است مرا

зи номи ман , ба ғалати ҳам даҳан насозад талх

ز نام من، به غلط هم دهن نسازد تلخ

Ҳамон ки ёди лабаши нақл маҳфиласт маро

همان که یاد لبش نقل محفل است مرا

Параст чун ҷарас аз нолаам биёбон ҳо

پرست چون جرس از ناله ام بیابان ها

Агар чаҳ роҳи сухани пеш маҳмиласт маро

اگر چه راه سخن پیش محمل است مرا

Ҳамон ки нақш маро мезанад ба тир аз давр

همان که نقش مرا می زند به تیر از دور

Ба ҳар тараф ки рӯм дар муқобиласт маро

به هر طرف که روم در مقابل است مرا

Гуҳар ба гирд ятемӣ намерасад соиб

گهر به گرد یتیمی نمی رسد صائب

Дар он муҳӣт ки умед соҳиласт маро

در آن محیط که امید ساحل است مرا