Гирифтагии дил аз чашм равшанаст маро
گرفتگی دل از چشمِ روشن است مرا
Гиреҳ ба риштаи зи пайванд сӯзанаст маро
گره به رشته ز پیوندِ سوزن است مرا
Ҷунуни даврии ман беш мешавад аз санг
جنونِ دَوریِ من بیش می‌شود از سنگ
Дарин стмкдаҳи ҳол фалоханаст маро
درین ستمکده حالِ فَلاخَن است مرا
Дроздстии савдои ман на имрӯзӣ аст
درازدستیِ سودای من نه امروزی است
Чу гул ҳамеша гиребон ба доманаст маро
چو گل همیشه گریبان به دامن است مرا
Куҷо фиреб диҳад нақш , мурғи зиракро ?
کجا فریب دهد نقش، مرغِ زیرک را؟
Назари зи хонаи рангин ба равзанаст маро
نظر ز خانهٔ رنگین به روزن است مرا
Касе ки айб маро мекунад ниҳон аз ман
کسی که عیبِ مرا می‌کند نهان از من
Агар чаҳ чашм азизаст , душманаст маро
اگر چه چشمِ عزیزست، دشمن است مرا
Ба водӣӣ ки манам , тӯша бар миён бастан
به وادیی که منم، توشه بر میان بستن
Камар ба риштаи зуннор бастанаст маро
کمر به رشتهٔ زنّار‌بستن است مرا
Азон ҳамеша буд обдори нағмаи ман
ازان همیشه بود آبدار نغمهٔ من
Ки доғи бода , гули ҷайб ва доманаст маро
که داغِ باده، گلِ جیب و دامن است مرا
Маро ба шамъ чу занбӯр , шаҳд ҳоҷат нест
مرا به شمع چو زنبور، شهد حاجت نیست
Ки аз захираи худ , хона равшанаст маро
که از ذخیرهٔ خود، خانه روشن است مرا
Ман он чароғи тнк мояам дарин маҳфил
من آن چراغِ تُنُک مایه‌ام درین محفل
Ки чарби нармии аҳбоб , равғанаст маро
که چرب‌نرمیِ احباب، روغن است مرا
Азон ба ҳифзи назари ҳамчуи бози машғӯлам
ازان به حفظِ نظر همچو باز مشغولم
Ки дасту соиди шоҳон нишеманаст маро
که دست و ساعدِ شاهان نشیمن است مرا
Ғизолае ки маро кардааст саҳройӣ
غزاله‌ای که مرا کرده است صحرایی
Каманди гарданаш аз худ гусастанаст маро
کمندِ گردنش از خود‌گسستن است مرا
Миёни фохтагони сарбаланд азон шуда ам
میانِ فاختگان سربلند ازان شده‌ام
Ки дасти сарви чамани тавқ гарданаст маро
که دستِ سروِ چمن طوقِ گردن است مرا
Ғарази зи сайри чаман , шӯр андалебон аст
غرض ز سِیرِ چمن، شورِ عندلیبان است
Вагарнаи синаи пари доғ , гулшанаст маро
وگرنه سینهٔ پر داغ، گلشن است مرا
зи чоки синаи гул , аз гирифтагии соиб
ز چاکِ سینهٔ گل، از گرفتگی صائب
Назар ба рахнаи девор гулшанаст маро
نظر به رخنهٔ دیوار گلشن است مرا