Агар чаҳ ҳавсилаи васл ёр нест маро

اگر چه حوصله وصل یار نیست مرا

Қарор дар дил умедвор нест маро

قرار در دل امیدوار نیست مرا

Ҳамон чу мавҷи занами дасту пои з бе тобӣ

همان چو موج زنم دست و پا ز بی تابی

зи баҳр агар чаҳ умед канор нест маро

ز بحر اگر چه امید کنار نیست مرا

Чу тухми сӯхта осӯдаам з нашаву намо

چو تخم سوخته آسوده ام ز نشو و نما

Назар ба резиши абр баҳор нест маро

نظر به ریزش ابر بهار نیست مرا

Ба хӯрдани дили худ қонеъам з хон насиб

به خوردن دل خود قانعم ز خوان نصیب

Ду чашм дар гарав интизор нест маро

دو چشم در گرو انتظار نیست مرا

зи ваҳшу тайр гусастааст доми ман пайванд

ز وحش و طیر گسسته است دام من پیوند

Ба ҷуз гирифтани ибрат , шикор нест маро

به جز گرفتن عبرت، شکار نیست مرا

Хушам ба давлати пояндаи гирифтаи дилӣ

خوشم به دولت پاینده گرفته دلی

Димоғи шодӣ нопойдор нест маро

دماغ شادی ناپایدار نیست مرا

Ҳавои олами болои зи ман рабӯдаи қарор

هوای عالم بالا ز من ربوده قرار

Ба чорболши унсур қарор нест маро

به چاربالش عنصر قرار نیست مرا

Якеаст шанбеу одинаи пеши машраби ман

یکی است شنبه و آدینه پیش مشرب من

Гиреҳ ба риштаи лайл ва наҳор нест маро

گره به رشته لیل و نهار نیست مرا

Ҷузи ин ки дар гузарад аз срмсоъдтм

جز این که در گذرد از سرمساعدتم

Таваққуъ дигар аз рӯзгор нест маро

توقع دگر از روزگار نیست مرا

Маро ба маснад иззат кашад замона ба зӯр

مرا به مسند عزت کشد زمانه به زور

Кунун ки лиззатӣ аз эътибор нест маро

کنون که لذتی از اعتبار نیست مرا

Рухи кушода маро мекунад спрдорӣ

رخ گشاده مرا می کند سپرداری

Чу гули мулоҳиза аз захм хор нест маро

چو گل ملاحظه از زخم خار نیست مرا

Ман он ғариби навои булбулами дарин бустон

من آن غریب نوا بلبلم درین بستان

Ки ошиёна ба ҷузи хор хор нест маро

که آشیانه به جز خار خار نیست مرا

Гуҳари зи гирди ятемӣ ба обрӯ гардад

گهر ز گرد یتیمی به آبرو گردد

зи хати ёр ба хотир ғубор нест маро

ز خط یار به خاطر غبار نیست مرا

Азон ба ҷайби кашами сар , ки ғайри рахнаи дил

ازان به جیب کشم سر، که غیر رخنه دل

Раҳ бурун шуд азин на ҳисор нест маро

ره برون شد ازین نه حصار نیست مرا

Ба зери боли сар худ кашидаам соиб

به زیر بال سر خود کشیده ام صائب

Хабар з омад ва рафт баҳор нест маро

خبر ز آمد و رفت بهار نیست مرا

Хониш
ғзл шморҳ 614 — ъндлӣб ⬇