Ҳамон касе ки ба дасти карами сиришти маро

همان کسی که به دستِ کَرَم سرشت مرا

Ба зери пои хами андохти ҳамчуи хишти маро

به زیرِ پای خُم انداخت همچو خِشت مرا

Ба ман чу риштаи зуннор , куфр печида аст

به من چو رشتهٔ زُنّار، کفر پیچیده است

наме тавон бадар оварад аз кунишати маро

نمی‌توان بدر‌آورد از کِنِشت مرا

зи шӯри ишқи намак дар хамири ман андохт

ز شورِ عشق نمک در خمیرِ من انداخت

Ба дасти лутфи азизӣ ки май сиришти маро

به دستِ لطفِ عزیزی که می‌سرشت مرا

Ба худ чигуна напечам , ки ҳамчуи ҷавҳари теғ

به خود چگونه نپیچم، که همچو جوهرِ تیغ

зи печу тоб буд хати сарнавишти маро

ز پیچ و تاب بود خطِ سرنوشت مرا

зи файзи серумаи ҳайрати дарин тамошогоҳ

ز فیضِ سرمهٔ حیرت درین تماشاگاه

Яке шудааст чу ойӣнаи хубу зишти маро

یکی شده است چو آیینه خوب و زشت مرا

зи оҳи сард буд сабзаи тухми сӯхта ро

ز آهِ سرد بود سبزهٔ تخم‌سوخته را

Сиёҳ рӯз шуд он омилӣ ки кишти маро

سیاه روز شد آن عاملی که کِشت مرا

Ба буии перҳан аз дӯст сулҳ натавон кард

به بوی پیرهن از دوست صلح نتوان کرد

Куҷо фиреб диҳад ҷилваи биҳишти маро ?

کجا فریب دهد جلوهٔ بهشت مرا؟

Қабули сбҳаҳ ва зуннор нест риштаи ман

قبولِ سُبحه و زنّار نیست رشتهٔ من

Ба ҳайратам ба чаҳ умеди чархи рашти маро

به حیرتم به چه امید چرخ رِشت مرا

Дарин бисоти ман он одами сияҳи корам

درین بساط من آن آدمِ سیه‌کارم

Ки фикр дона баровард аз биҳишти маро

که فکرِ دانه برآورد از بهشت مرا

Чу ишқ , ҳасани худододи ман ҷаҳонгир аст

چو عشق، حسنِ خدادادِ من جهانگیر است

Ба ҳеҷ оина натавон намӯд зишти маро

به هیچ آینه نتوان نمود زشت مرا

зи шамъи ашку зи парвонаи хости хокистар

ز شمع اشک و ز پروانه خواست خاکستر

Чу ишқи хонаи барандоз май сиришти маро

چو عشقِ خانه‌برانداز می‌سرشت مرا

зи хоки ишқ дамидааст донаам соиб

ز خاکِ عشق دمیده است دانه‌ام صائب

Ба оташи рухи гул ме тавон буришати маро

به آتشِ رخِ گل می‌توان بِرشت مرا