Чу барг бар сари ҳосил наметавон ларзид

چو برگ بر سر حاصل نمی توان لرزید

Куҷост санг ки дил аз самар гирифт маро

کجاست سنگ که دل از ثمر گرفت مرا

Ҳамон зи гавҳари ман чашм мешавад равшан

همان ز گوهر من چشم می شود روشن

Агар чаҳ гирди ятемӣ ба бар гирифт маро

اگر چه گرد یتیمی به بر گرفت مرا

зи таври серума ҳайрат кашад ба чашм кулем

ز طور سرمه حیرت کشد به چشم کلیم

Рухӣ ки партав ӯ дар ҷигар гирифт маро

رخی که پرتو او در جگر گرفت مرا

Туро ки захм забон нест дар камӣн , хуш бош

ترا که زخم زبان نیست در کمین، خوش باش

Ки ҳамчуи хӯн ба забон нештар гирифт маро

که همچو خون به زبان نیشتر گرفت مرا

Ҳамин дилӣаст ки аз интизор май сӯзад

همین دلی است که از انتظار می سوزد

з рӯй ёри чароғӣ ки дар гирифт маро

ز روی یار چراغی که در گرفت مرا

Ки кардааст турои гарми гуфтугӯи соиб ?

که کرده است ترا گرم گفتگو صائب؟

Ки дили зи нолаи гарми ту дар гирифт маро

که دل ز ناله گرم تو در گرفت مرا

з рӯй гарм ки дар ҷон шарар гирифт маро ?

ز روی گرم که در جان شرر گرفت مرا؟

Ки офтоби қиёмат ба бар гирифт маро

که آفتاب قیامت به بر گرفت مرا

Чунон гудохт марои фикри он даҳону миён

چنان گداخت مرا فکر آن دهان و میان

Ки ме тавон ба забон чун хабар гирифт маро

که می توان به زبان چون خبر گرفت مرا

Дили рамидаи ман саркашӣ наме донад

دل رمیده من سرکشی نمی داند

Тавон ба риштаи мӯӣ камар гирифт маро

توان به رشته موی کمر گرفت مرا

Фусурдагӣ чу гуҳари санги роҳ икрнгӣ аст

فسردگی چو گهر سنگ راه یکرنگی است

Азин чаҳ суд ки дарё ба бар гирифт маро ?

ازین چه سود که دریا به بر گرفت مرا؟

Чу ришта ҳар ки шуд аз печу тоби ман огоҳ

چو رشته هر که شد از پیچ و تاب من آگاه

зи оби дидаи худ дар гуҳар гирифт маро

ز آب دیده خود در گهر گرفت مرا

Ба муддаои дили он рӯзи Кебек ман хандид

به مدعای دل آن روز کبک من خندید

Ки шоҳбози ту дар зер пар гирифт маро

که شاهباز تو در زیر پر گرفت مرا