Хат насозад бе сафои он оризи пари нур ро

خط نسازد بی صفا آن عارضِ پر نور را

Аз насими субҳ парво нест шамъи тавр ро

از نسیمِ صبح پروا نیست شمعِ طور را

Шикваи меҳри хомӯшӣ мехост гирад аз лабам

شکوه مُهرِ خاموشی می‌خواست گیرد از لبم

Рехтам дар шишаи бози ин бодаи пари зӯр ро

ریختم در شیشه باز این بادهٔ پر زور را

По манеҳ беруни зи ҳади хеш то бинои шӯй

پا منه بیرون ز حدِ خویش تا بینا شوی

Нест ҳоҷат бо Асо дар хонаи худ кӯр ро

نیست حاجت با عصا در خانهٔ خود کور را

Ҳамчунон аз хори хори донаи чашмаш май пурд

همچنان از خار خارِ دانه چشمش می‌پرد

Гар буд зери нигини малики сулаймони мӯр ро

گر بود زیرِ نگین مُلکِ سلیمان مور را

Хирмани худ сӯхт ҳар кас бегуноҳонро гузид

خرمنِ خود سوخت هر‌کس بی‌گناهان را گزید

Неш гардад оташи охири хонаи занбӯр ро

نیش گردد آتش آخر خانهٔ زنبور را

Соҳили дарёии пари шӯри ҷаҳон , тарк худӣ аст

ساحلِ دریای پر شورِ جهان، ترکِ خودی است

Маҳди осоиш буд дори фанои Мансур ро

مهدِ آسایش بود دارِ فنا منصور را

Аз назарбозони худ ғофил нагардад шарми ҳасан

از نظربازانِ خود غافل نگردد شرم حسن

Рӯй дил дар парда бошад ғунчаи мастур ро

روی دل در پرده باشد غنچهٔ مستور را

Нест соиб дар ҷаҳон бе худии бими газанд

نیست صائب در جهان بی‌خودیِ بیمِ گزند

Бодаи хорони нақл май созанди чашми шӯр ро

باده‌خواران نُقل می‌سازند چشمِ شور را