Чун з меафрӯхтӣ он оризи пари нур ро

چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور را

Доғ бетобӣ чироғон кард кӯҳи тавр ро

داغِ بی‌تابی چراغان کرد کوهِ طور را

Аз сари пари шӯри мо эй ақли ноқис дар гузар

از سرِ پر شور ما ای عقل ناقص در‌گذر

Посбонӣ нест ҳоҷати хонаи занбӯр ро

پاسبانی نیست حاجت خانهٔ زنبور را

Бар гули рухсор ӯ он холи дилкашро бибин

بر گلِ رخسار او آن خالِ دلکش را ببین

Бар кафи дасти сулаймон гар надидӣ мӯр ро

بر کفِ دستِ سلیمان گر ندیدی مور را

Булбул бе шарми гарми нола биҷо гашта аст

بلبلِ بی‌شرم گرمِ ناله بیجا گشته است

Ошиқи хомӯш бояд ғунчаи мастур ро

عاشقِ خاموش باید غنچهٔ مستور را

эй хат бераҳм , даст аз дона холаш бидор

ای خطِ بی‌رحم، دست از دانهٔ خالش بدار

Аз назар пинҳон макун , дилхуш кун сад мӯр ро

از نظر پنهان مکن، دلخوش کن صد مور را

Пеши азин холаши чунин бераҳму сангин дил набӯд

پیش ازین خالش چنین بی‌رحم و سنگین‌دل نبود

Хат мишкӣн кард хок олуд ин занбӯр ро

خط مشکین کرد خاک‌آلود این زنبور را

Дардро бо дардмандон илтифот дигараст

درد را با دردمندان التفاتِ دیگرست

Бо сар бандаст пайванд дигар сотўр ро

با سرِ بندست پیوندِ دگر ساطور را

Ҳар матоъиро харидорӣаст соиб дар ҷаҳон

هر متاعی را خریداری است صائب در جهان

Баҳри захм ошиқон дорад қиёмати шӯр ро

بهرِ زخمِ عاشقان دارد قیامت شور را